Seks op volle zee

Bitter Moon. Regie: Roman Polanski. Met: Hugh Grant, Kristin Scott-Thomas. Amsterdam, Calypso 1; Rotterdam, Calypso 1; Den Haag, Babylon 1.

Twee echtparen. Het ene is Brits, sympathiek, door en door fatsoenlijk, zeven jaar gelukkig getrouwd en heimelijk verveeld. Het andere is Amerikaans/Frans, vulgair en verwikkeld in een steeds verdergaand sadomasochistisch spel. Roman Polanski sluit ze voor zijn film Bitter Moon samen op op een luxueus cruiseschip op een stormachtige zee en kijkt toe wie wie opvreet. Hoe zullen de verhoudingen liggen? Wie worden er bondgenoten? Wie is de beste strateeg en waarom? Wie de meest gewiekste spion, de handigste diplomaat, de beste manipulator? Wie wint, wie overleeft, wie gaat ten onder?

Tenminste, op die manier begint en besluit hij Bitter Moon en in die weinige scènes betoont Polanski zich heerser over een vileine, psychologische thriller. Helaas besteedde hij het grootste gedeelte van zijn film (die hij baseerde op een mij onbekende roman) niet aan de guerilla-oorlog tussen vier individu's die in de waan verkeren dat ze bij iemand horen, maar aan het meest voor de hand liggende, dat wil zeggen meest schilderachtige stel. In uitvoerige flash backs schetst hij hoe de Amerikaan, een gemankeerd schrijver die in Parijs in de voetsporen van Hemingway hoopt te treden, zijn gebrek aan talent poogt te vergeten in een affaire met een jonge vrouw. Al spoedig ontwikkelt zich hun uitsluitend op sensualiteit gebaseerde relatie tot een wedstrijd in obscene fantasieën. Als ook dat verveelt, worden hun vaak onbedoeld lachwekkende, sado-erotische escapades een wedstrijd in reële wederzijdse vernedering.

"Director of photography' Tonino delli Colli probeerde dat gedoe nog wat gewicht te verlenen met uitgekiend duister licht, dreigende standpunten en een zwaarmoedig bewegende camera, maar hij maakte het alleen maar erger. Zijn virtuositeit ontmaskert Polanski's Bitter Moon als het werk van een ouwe tut die zich vergaapt aan vieze spelletjes.

    • Joyce Roodnat