Natuurlijk overwicht van cabaretier Manuel

Voorstelling: Indianenverhalen, solo van André Manuel. Gezien: 13/10 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 24/10, daarna elders.

Zelden zag ik een aankomend cabarettalent zo snel groeien als André Manuel: vorig jaar, kort na zijn zege op het Leids Cabaretfestival, nog een schuchter ogende jongeman met een aarzelend, maar veelbelovend debuutprogramma en nu staat hij, in zijn tweede solo, op het podium alsof hij zijn leven lang nooit iets anders heeft gedaan. Zeker van zijn zaak, zo lijkt het, met een natuurlijk overwicht en een provocerende uitstraling die zijn scherpe grappen zeer ten goede komt.

In een boerenkiel boven een werkmansbroek haalt Manuel heel wat overhoop: de westerse superioriteit boven de rest van de wereld, de industriële vervreemding die de natuur in milieu heeft veranderd, en de zelfgenoegzaamheid van de dommen “die niet méér van de wereld weten dan dat het door Veronica wordt uitgezonden” - schijnbaar platgetreden cabaretpaden, waar hij door de authentieke woede onder zijn Twentse tongval en zijn droogkomische gedachtensprongen toch een verrassende voorstelling van weet te maken.

De raamvertelling van Indianenverhalen, over een zigeunergezin in Europa en een indianenfamilie in Amerika, doet naar het eind toe wat gekunsteld aan en de liedjes, die hij zelf op de gitaar begeleidt, zijn ietwat onbeholpen geconstrueerd. Op zulke momenten verliest André Manuel bijna het contact met de zaal, dat hij met zoveel ogenschijnlijk gemak heeft opgebouwd. Bijna, maar nooit helemaal.

    • Henk van Gelder