Frank Groothof vakkundige Papageno

Voorstelling: De Toverfluit van W.A. Mozart. Gezelschap: Stichting de Vrije Val. Spelregie: René Groothof. Spel: Frank Groothof. Decor: Leo Willems. Gezien 4/10 Hofpleintheater Rotterdam.

Frank Groothof is voor veel kinderen een idool, bekend uit de tv-serie Sesamstraat. Wanneer hij voorafgaande aan de voorstelling De Toverfluit in de foyer programmaboekjes verkoopt verschuilen sommige kinderen zich in de armen van hun ouders terwijl andere gretig om een handtekening vragen. De voorstelling is helemaal uitverkocht en veel kinderen verlaten teleurgesteld het theater omdat er geen kaartjes meer zijn.

Frank Groothof heeft een grote liefde voor de opera. Een liefde die hij ook graag wil overbrengen op kinderen. Eerder speelde hij Idomeneo van Mozart en Fidelio van Beethoven voor het jeugdig publiek. Dit seizoen brengt hij Die Zauberflöte van Mozart. Hij maakte van deze opera een uiterst vrije bewerking. Begeleid door een geluidsband vertelt, speelt en zingt Groothof het verhaal van de prins Tamino en de vogelvanger Papageno die met behulp van een toverfluit en een magisch klokkenspel uiteindelijk hun geliefden vinden. Groothof speelt alle rollen vakkundig zelf. Een ander hoedje is een ander personage. Met een tasje en een brilletje is hij een dame. Met zijn shirt half over het hoofd getrokken is hij de boosaardige Monastros die zich aan de prinses wil vergrijpen.

Maar Groothof boeit met deze produktie niet. De proloog is nog geestig en een mooie opmaat voor het verhaal. De vrouw van de vogelvanger Papegano moet bevallen van hun negenentwintigste kind: "Goed puffen hoor' roept hij haar toe terwijl hij uit hun boomhut klautert. Als een volleerd vader probeert hij het huishouden te runnen. Twee kinderen uit de zaal helpen hem met het afhalen van het wasgoed. Ze laten alles op de grond vallen. "Geeft niet hoor', kan hij niet nalaten te zeggen, "het is toch schoon'. Maar na de proloog zakt de voorstelling als een plumpudding in elkaar. In plaats van een toverfluit zien we een contrabas die aan het einde de Koningin van de Nacht opzuigt en met levensgrote herenonderbroeken wordt een tempel getoverd. Maar in tegenstelling tot het oorspronkelijke script, waarin de twee helden een aantal proeven moeten doorstaan voordat ze bij hun geliefden kunnen komen, zitten er in de bewerking van Groothof maar twee spanningsmomenten.

De handelingen worden vaak te lang uitgesponnen. Hoe goed Groothof de typetjes ook speelt, de verveling slaat toe. Dat neemt niet weg dat de kinderen na afloop luid applaudiseren voor hun idool.

    • Cobie de Vos