Double Dutch toont dubbelzinnig Hollands realisme aan Italië

Tentoonstelling: Double Dutch. T/m 31 okt. in Sala 1, piazza di Porta San Giovanni 10, Rome. Di t/m za 17-20u. Inl 09-396-700.8691.

Nederland in het buitenland is vaak een beetje onbeholpen. De presentatie van wat ons land aan cultuur te bieden heeft, is incidenteel en fragmentarisch, of gaat schuil achter de molens en kaasmeisjes. De tentoonstelling met hedendaagse kunst die deze maand in Rome is te zien, in de lege zalen van een oud klooster, vormt een prettige uitzondering op deze regel.

Onder de titel "Double Dutch' is een expositie ingericht over het realisme in de hedendaagse Nederlandse kunst. Bizarre foto's van Erwin Olaf, ironische schilderijen en hologrammen van Teun Hocks, blikjes vislucht van Servaas en de soms macabare combinaties van moord en schoonheid van Lydia Schouten laten zien hoe verschillende Nederlandse kunstenaars het thema van de schijnbaar objectieve realiteit benaderen. De Nederlands-Australische curator van de tentoonstelling, Jonathan Turner, zegt in de catalogus dat de kernvraag is: “Is het legitiem een persoonlijke opinie als absolute waarheid te presenteren of is het verstandiger de waarheid door elkaar te schoppen met een goed-gemikte trap?”

De organisatoren waren bang dat de kerkelijke eigenaars van het gebouw bezwaar zouden maken tegen de omstreden "schaakstukken' van Olaf, waaronder een naakte dwerg die een geboeide naakte zwangere vrouw voorttrekt. Maar de monniken van de orde van de Passionisten vonden het best, misschien omdat ze al tien jaar lang ervaring hebben met exposities op hun terrein, misschien ook omdat de tentoonstelling een goede pers heeft gehad.

De opstelling draagt bij tot het succes: de werken storen elkaar niet. Alles hangt bij elkaar in twee grote zalen, maar die hebben vele nissen, waardoor er een natuurlijke scheiding ontstaat tussen werken die naast elkaar zouden vloeken.

De keuze die curator Turner heeft gemaakt, blijkt aan te slaan. Hedwig Fijen, projectmanager bij de Rijksdienst Beeldende Kunst, zegt dat de aanstelling van een onafhankelijke curator verfrissend heeft gewerkt. “We zijn blij dat we Turner hebben gevraagd. Zo krijg je onverwachte combinaties van kunstenaars: Jan Dibbets in één tentoonstelling met Inez van Lamsweerde, dat zou je in Nederland niet snel zien.”

De verwachting is dat deze tentoonstelling in Rome niet alleen helpt de Nederlandse kunst bekender te maken, maar ook zakelijk gezien een succes wordt. Met een mengeling van ontzag en hoop sprak Fijen op de opening over de aanwezige grote Italiaanse verzamelaars die grote belangstelling hebben getoond. “Hier wordt nog geld voor kunst uitgegeven, dat is iets anders dan de Nederlandse poster aan de muur.” Jammer alleen dat de lire zo sterk in waarde is verminderd.

Maar voor sommigen was het vooral een leuk uitje. “Gewoonlijk doe ik niet mee aan dit soort tentoonstellingen,” zei Pink naast haar foto's van Hollandse interieurs. “Maar ik was nog nooit in Rome geweest.”

Behalve van genoemde kunstenaars is in Rome ook werk te zien van Paul Blanca, Marinus Boezem, Paul van Dijk, Max Kreijn en Seymour Likely (grote posters voor hun verzonnen film I realisti).

    • Marc Leijendekker