"Waarheid op basis van feiten' naar Chinees model

PEKING, 14 OKT. Als men de Chinese media moet geloven verkeert het hele Chinese volk in een staat van opgewondenheid over het 14e partijcongres dat na de voor de media toegankelijke openingszitting van maandag achter gesloten deuren doorgaat.

Het Volksdagblad van vandaag meldt dat studenten aan de Volksuniversiteit van Peking hun vrije tijd opofferden om het rapport van partijleider Jiang Zemin te bespreken, er hoge waardering voor uitspraken en het als een mijlpaal zien in de ontwikkeling van “het socialisme met Chinese karakteristieken, zoals gedefinieerd door kameraad Deng Xiaoping”.

Het partij-orgaan rapporteerde uit een zuidelijke provincie dat maandag de rijstvelden leeg waren omdat de boeren aan hun radio's en televisies gekluisterd zaten. Het Dagblad van Peking berichtte dat taxichauffeurs stil bleven staan om naar hun radio's te luisteren, die anders in het drukke verkeer niet hoorbaar zijn. China Daily, het dagblad voor buitenlanders, opende vandaag met het jubelbericht: AFGEVAARDIGDEN ZINGEN LOF OP DE PARTIJLIJN.

Niet veel mensen hechten geloof aan de Chinese media, die na enige jaren van beperkte tolerantie onder de partijleiders Hu Yaobang en Zhao Ziyang in 1989 weer de rigide partijkronieken van weleer werden, verstoken van contact met de maatschappelijke werkelijkheid en de waarheid.

Deng Xiaoping zette, na de veel groteskere leugens van het maoïsme, zijn bewind in met de leus “op basis van feiten de waarheid zoeken”. Als men dat doet ten aanzien van het partijcongres en van de toestand in het land in het algemeen krijgt men heel wat anders te verwerken dan de clichés van het Volksdagblad.

Een 35-jarige arbeider in Peking geeft desgevraagd het volgende commentaar op het partijcongres: “Jiang Zemin zegt dat bij het honderdjarig bestaan van de Volksrepubliek in 2049 de socialistische modernisering voltooid zal zijn. Dan ben ik dood. We hadden nu al net zover kunnen zijn als Taiwan. Welk zinnig mens praat nou over een dag waar we 57 jaar vandaan zijn? Ik verdien 300 yuan per maand (honderd gulden) en met het loon van mijn vrouw erbij hebben we 500 yuan. Dat is veel te weinig. Prijzen gaan elke dag omhoog. Als dit congres iets goeds voor me doet verwelkom ik dat, anders mag voor mij het dak van de vergaderzaal naar beneden komen.”

Pag 4: "Communisten kennen wet noch gebod'

Een staflid van de Grote Hal van het Volk, waarin het congres bijeen is, onthult dat de sfeer in de zaal zeer gedeprimeerd is vergeleken met het vorige congres in 1987. “Tijdens Jiang Zemins dreunende openingsrede legden heel wat afgevaardigden de tekst terzijde en lazen een boek. Het lijkt erop alsof de afgevaardigden diep bezorgd zijn. Er zijn geen dagelijkse persconferenties. Gesprekken van de pers met afgevaardigden, zoals in 1987, zijn niet toegestaan. De vuurproef zal zijn of Deng Liqun (78) in het centraal comité wordt gekozen.” (Deng Liqun is een fanatieke maoïstische ideoloog die in 1987 werd weggestemd en sinds 1989 een bezeten propaganda-oorlog voor maoïstische restauratie voert.)

Een twintigjarige student aan de Universiteit van Peking zegt: “Wij zijn niet geïnteresseerd in de communistische partij en vertrouwen ze niet, omdat de communisten ons ook niet vertrouwen. De meeste studenten hebben geen zin in demonstreren meer, maar toch wemelt het dezer dagen van gewapende en geheime politie op en rondom de campus en er zijn meer beperkende bepalingen dan tijdens de jaarlijkse 4 juni-herdenkingen. Walgelijk.”

Hij vervolgde dat de nieuwe reeks kapitalistische hervormingen goed is voor de mensen, maar niet voor de communisten. “De partij laat deze hervormingen toe als laatste kans om te overleven, maar ze zijn maar beperkt houdbaar omdat ze de partij zelf bedreigen. Als dat gevaar acuut wordt moeten ze weer stopgezet worden.”

Een wetenschappelijk medewerker aan de universiteit is ronduit negatief over het partijcongres: “Wat is socialisme met Chinese karakteristieken of een socialistische markteconomie? Het is corrupt, bijna wetteloos laissez-faire kapitalisme onder dominantie van het repressieve apparaat van de leninistische één-partijstaat. Hoe lang kan dit politiek systeem vrije markt-ontwikkeling verdragen? Wetten van de staat zijn ondergeschikt aan de partij-ideologie. De rechten van een succesvolle privé-ondernemer zijn vandaag gegarandeerd, maar morgen is hij een contra-revolutionaire misdadiger”.

Taxichauffeurs zijn vaak woordvoerders op elk gebied voor journalisten, maar mijn chauffeur wilde alleen over zijn eigen handel praten. “Congres? Shit! Elke dag komt er een karavaan van zestig bussen met afgevaardigden en honderden Mercedessen voor de top-communisten aanrijden. Ze kijken nergens naar. Ze veroorzaken ongelukken doordat anderen plotseling op zij moeten, maar ze aanvaarden geen enkele aansprakelijkheid. Ze betalen niet eens parkeergeld. Communisten kennen wet noch gebod.”