Tot hoever?

Het verschijnsel is even fascinerend als precair: de overlijdensadvertentie bij de ongewone dood.

Wat kan wel, en wat kan niet? Beter gezegd: wie mogen er adverteren? Weer actueel na de Bijlmer. Familie? Natuurlijk. Naaste betrokkenen? Vanzelfsprekend. Organisaties die een band hadden met de slachtoffers? Geen probleem. Maar dan volgt de grijze zone. Daar waar de relatie tussen overledene en adverteerder geen rechtstreekse meer is. Daar waar de relatie achteraf door de adverteerder wordt vastgesteld en dus per definitie een eenzijdige is. Op dat moment neemt de twijfel toe. De onderwijsvakbond, de sociale dienst, het arbeidsbureau. Stuk voor stuk betuigden ze de afgelopen dagen, meestal in de Volkskrant, hun deelneming. En de nimmer te beantwoorden vraag dringt zich op: medeleven of getuigen ten eigen faveure?

De doden zelf kunnen niet oordelen. Ze worden eenvoudigweg geclaimd. En de familie kan niet anders dan dankbaar zijn voor de getoonde "warmte'. Dank u wel, moeten ze zeggen tegen de afdeling Nijmegen van Groen Links, die in een rouwadvertentie alle nabestaanden van de ramp in Amsterdam veel sterkte toewenst. Oprechte betrokkenheid, noemen ze het ongetwijfeld in Nijmegen. Tot hoever gaat dat?