Pijnlijke ruzie tussen Huggett en haar viool

Concert: The Orchestra of the Age of Enlightenment, onder leiding van Charles MacKerras, met Monica Huggett, viool. Programma: Mozart: Symfonie KV 318. Mendelssohn: Vioolconcert in e. Schubert: Vierde symfonie. Gehoord: 12/10, Concertgebouw, Amsterdam.

De Engelse violiste Monica Huggett was nooit geheel tevreden over haar moderne viool en de vlam sloeg pas in de pan toen zij barokviool ging spelen. Gisteravond verkeerde zij ook met dit instrument op gespannen voet. Bij haar vertolking van Mendelssohns Vioolconcert in e weigerde het halsstarrig om boven het orkest uit te zingen en ondanks veelvuldig stemmen bleef het resultaat onzuiver. Kennelijk had de viool zijn meesteres al eens eerder een lelijke streek geleverd want direct bij de inzet werd hij gestraft met een ruwe aanpak. Dit ontaardde in een geruzie waar men maar liever geen getuige van had willen zijn.

De tijd waarin Mendelssohn zijn vioolconcert schreef was een overgangsperiode in de ontwikkeling van het instrument. Er werd nog wel gespeeld op violen met een kleine mensuur, maar ook werd er geëxperimenteerd met robuuster gebouwde exemplaren die een grotere toon voortbrachten. Hoewel Monica Huggett gisteravond een pleidooi wilde houden voor een retrospectieve versie van Mendelssohn, raakte men daarentegen overtuigd van de ontoereikendheid van haar instrument en haar opvatting.

Het Engelse Orchestra of the Age of Enlightenment stal ondertussen de show met een grote rijkdom aan klankkleur, zuiverheid en precisie. De musici van dit ensemble zijn specialisten in de historische uitvoeringspraktijk en in de zes jaar van hun bestaan werkten zij samen met diverse dirigenten.

Gisteravond stond Charles MacKerras voor het orkest, een dirigent die vooral naam heft gemaakt als leider van grote operahuizen zoals de Hamburgse Staatsopera, de Sadler's Wells in Londen en de Welsh National Opera. Onder zijn leiding werd levendig en alert gemusiceerd in Mozarts zelden gespeelde Symfonie KV 318. Toch was de kruisbestuiving minder vruchtbaar dan men had verwacht. Zoals een schilder die gewend is met olieverf te werken niet plotseling zijn ideeën kan realiseren met tempera-verf, zo wist ook MacKerras het heldere orkestpalet niet optimaal te gebruiken.

Schuberts Vierde symfonie klonk verrassend transparant en vol contrastrijke accenten. Maar de dirigent leek bij geen enkele gebeurtenis stil te blijven staan en de heldere kleuren werden niet expressief benut. Daardoor maakte de uitvoering van de "Tragische' toch een wat globale indruk.

    • Katja Reichenfeld