Filmbeelden en belichting in uitgekiende "Light's Shadow'; De dansdrift van Djazzex

Dansgezelschap: Djazzex. Nieuwe werken: Light's Shadow, choreografie: Glenn van der Hoff; From Tokyo to France, choreografie: Neel Verdoorn; Cell Walk, choreografie en toneelbeeld: Glenn van der Hoff; kostuums Atelier Van den Bergh en De Raad. Gezien: 10/10 AT&T Danstheater Den Haag.

Het Haagse gezelschap Djazzex heeft het nieuwe seizoen ingezet met een programma dat spettert en knettert van de dansdrift. Het laat er geen twijfel over bestaan, in welke dansvorm de groep zich specialiseert. Het elf dansers tellende tableau aangevuld met twee stagiares verdedigt de professionele jazzdans met een kundigheid, trefzekerheid en flair die de internationale toets ruimschoots doorstaat. Ook de kwaliteit van de getoonde choreografieën mag best overal gezien worden.

Artistiek leider Glenn van der Hoff maakte twee nieuwe werken, het groepsstuk Light's Shadow en een duet voor twee vrouwen Cell Walk. In Light's Shadow spelen filmbeelden (van Ad van Son) en belichting (van Ron Straatman) een even belangrijke rol als de dans. De grote draaiende fan op het filmdoek benadrukt de broeierige sfeer tussen de wisselend opkomende dansers die elkaar eerst van een afstand bespieden en dan in explosieve korte passages treffen. Het ritme van de volgende filmbeelden wordt bespiegeld in de bewegingsopbouw en de sfeer van de gekozen muziekstukken geeft aanleiding tot langzamer, gestileerde fragmenten dan wel uitbarstingen van swingende vitaliteit. De mooie, uitgekiende beelden, het gecompliceerde, vaak virtuoze bewegingsmateriaal en de exacte uitvoering maken Light's Shadow tot een prima visitekaartje van de groep.

Van der Hoffs duet Cell Walk is simpeler en soberder van opzet. Twee in elegante, zwarte, strakzittende jumpsuits geklede vrouwen dansen op, over en langs een lage, lange smalle rode bank. Meestal bewegen ze synchroon of in canonvorm, soms volgen ze een enkele maal plotseling een eigen weg. De twee dames, Neel Verdoorn en Ellen Dijkstra, zijn aan elkaar gewaagd en tonen ondanks de gelijkheid wel degelijk een eigen geaardheid. Dijkstra is zelfbewust, krachtig en direct, Verdoorn wat lyrischer en zachter. Ook in dit duet is een overstelpende hoeveelheid bewegingsmateriaal aanwezig: hoog opzwaaiende benen, schouder-, romp- en bekkenisolaties, flitsende sprongen en draaien en een zeer complexe armvoering.

In Neel Verdoorns bijdrage From Tokyo to France is eenzelfde bewegingsrijkdom terug te vinden, maar er zit meer in haar choreografie. Ze bouwt consequent een spanning op tussen zowel de drie mannen als de drie vrouwen. Beide groeperingen zijn meestal gescheiden bezig, doch soms komen ze samen en tonen dan een lotsverbondenheid. Verdoorns compositie is compact en doordacht. Ook als de dansers niet direct bij de actie betrokken zijn, behoudt hun aanwezigheid een voelbare noodzaak. Het geluidloze praten van de meisjes en de uitgestoten schreeuw van een van de mannen zijn geen loze effecten. Het zijn relevante aanduidingen ten aanzien van hiërarchie, macht en onmacht, groepsgevoel en individualisme. Een boeiend, weer voortreffelijk gedanst werk, ondersteund door een uitstekende muzikale compositie van Albert Veenendaal.

    • Ine Rietstap