Futloze meligheid in Veronica's "Zaterdagavond Café'

Wie een goed humeur paart aan een groot uithoudingsvermogen vindt ze nog wel aan de tapkast: de praatgrage mannen die het alledaagse bestaan van een spitse kanttekening voorzien. Simon Carmiggelt richtte ooit een monument voor ze op in Het Parool. Op de televisie werd dit type ondermeer verbeeld in de serie Het Schaep met de Vijf Poten van Eli Asser. De NCRV zendt een tv-serie uit, Cheers, die is gebaseerd op de vrolijke kant van het Amerikaanse café-leven. Van een vondst was dan ook geen sprake, toen de auteurs van een nieuwe satirische Veronica-serie besloten hun grappen aan de toog van een hoofdstedelijke kroeg te situeren.

Nieuw aan de opzet van Zaterdagavond Café is, dat de scripts in de week voorafgaande aan de uitzending worden geschreven. Dat biedt de auteurs de mogelijkheid, zo vernam ik uit een programmatoelichting, om direct in te spelen op actuele gebeurtenissen. Dat het nieuws in de week voorafgaand aan de eerste uitzending volledig door de vliegramp werd gedomineerd, stelde de makers van het satirische programma voor onvoorziene problemen: lollige opmerkingen over de Bijlmer waren, zeker aan de vooravond van de rouwplechtigheden, niet op zijn plaats. Maar omwille van de programmaformule moest er toch bij worden stilgestaan.

Samensteller Haye van der Heijden redde zich krampachtig uit dit dilemma: zodra een van de stamgasten een "Bijlmerbak' wilde vertellen, werd hem door de kasteleinse de mond gesnoerd. Andere dialogen over de ramp strandden in futloze toespelingen. Dat betekende overigens niet dat over andere actuele thema's de meest briljante wisecracks werden uitgewisseld, integendeel. Een greep: als aantrekkelijkste eigenschap van een te adopteren Joegoslaaf golden zijn “schattige stompjes”, drugspuiters bij het station werden geassocieerd met potentiële poliopatiënten en het beleid van staatssecretaris Kosto werd verklaard uit een provisie die hij van de KLM zou krijgen.

Behalve bespiegelingen van dit niveau behelsde het Zaterdagavond Café nog een flinterdunne verhaallijn: een vrouw wordt door haar echtgenoot het huis uitgewerkt en vindt op de boven het café gelegen etage onderdak. Haar zoon wordt begeerd door een barjuffrouw, die als bijverdienste in een bordeel Japanners onvangt. Zegt de kasteleinse tegen de barjuffrouw: “Kristien, moet jij de keuken niet klaarmaken?” Waarop een guitige gast: “En ze zei dat ze alleen maar Japanners doet!” Zaterdagavond Café sluit bij nadere beschouwing niet aan bij een traditie, maar vult een leemte in het hedendaagse televisie-aanbod. De liefhebbers van De Lach en De Moppentrommel komen nu ook aan bod.

    • Tom Rooduijn