Exotisch

Nu we vijfentwintig jaar getrouwd waren wou Iris eens wat anders. We kozen uiteindelijk voor La Gomera, want dat, zeiden de reisgidsen, was nog niet bedorven door toerisme. Op dinsdag belde ik naar huis om te horen of alles goed was.

“Er is”, zei Daan, “een 747 neergestort op de Bijlmer.”

“Wanneer?”

“Zondagavond. Zeker tweehonderd doden.”

“Hoe kun je nou ook”, zei ik, “in Nederland een vliegtuig laten neerstorten.”

De telefoon stond op de bar van een eethuis dat was voorzien van frisse lucht en ongemakkelijke stoelen. Tussen rotsen en palmen zag je een lapje van de oceaan wapperen. Bijna donker.

We aten kip in een exotisch sausje met stevige tomaten en in de schil gekookte aardappels. Van het vlees staken we wat toe aan de katten die steels aan onze voeten waren komen zitten, de ene zwart, de andere gevlekt, de zwarte minder mager dan de gevlekte, die was misschien handiger.

Die dieren - hadden ze hun vaste tafeltje of kozen ze er één? Gingen ze af op de geur van bepaalde gerechten, de klank van bepaalde stemmen? Ongetwijfeld deden ze hun best de wereld te begrijpen. Toch altijd weer het onbegrijpelijke verschil tussen een volle maag en een lege.

Deze avond beseften we pas dat we in het hele dorp geen televisie hadden gezien.

    • Koos van Zomeren