Daar zit een luchtje aan; Een paranormale parfumeur

Paco Rabanne: Trajecten, van het ene leven in het andere Uitgeverij Bigot en van Rossum. Prijs: ƒ 27,50

Wat is er toch met geur aan de hand? In Japan gelooft men in zorgvuldig gekozen geuren tegen "technostress' en het sick building-syndroom, zoals deze krant onlangs berichtte. In Londen is nu Marketing Aromatics opgericht, een agentschap dat gelooft in geur als huisstijl. En in Frankrijk waarschuwt Paco Rabanne, couturier en schepper van een groot aantal luchtjes, voor het naderende onheil in de wereld.

Parijs, eind jaren vijftig. Een jonge student aan de Ecole des Beaux Arts twijfelt aan zijn roeping in het leven en besluit te rade te gaan bij een helderziende. De speelkaarten worden geraadpleegd en de helderziende zegt: “U zult iets scheppen dat een beetje op een boek lijkt” en hij tekent in de lucht een kleine rechthoek. Hij spreekt: “Het is niet erg dik en het is omgeven door metaal. Dat voorwerp zal de wereld rondgaan en u rijk en beroemd maken.”

Vijftien jaar later zou de jonge student van toen zijn eerste parfum lanceren, Callandre. De flacon is zo groot als een boekje en heeft een metalen rand. Samen met Pour Hommes is Callandre het best verkochte Franse parfum. De schepper van deze luchtjes, de parfumeur en couturier Paco Rabanne, is nu een schatrijk man.

Het voorval met de Parijse helderziende is niet het enige opmerkelijke feit uit het bewogen leven van de geniale parfumeur. Reeds op zijn zevende, zo onthult Paco Rabanne ons in zijn boek Trajecten, zijn "geestelijk testament', had hij een schokkend visioen, waarin hij “plots baadde in een verblindend licht en terecht kwam in een andere wereld”. De kleine jongen in zijn bedje in Baskenland ervoer een sublieme vreugde, zeker toen een stem tot hem sprak: “Je nadert het zevende trillingsplan.” Toen traden er vierentwintig grijsaards op hem toe, die hem de blauwe planeet toonden. Rabanne: “Voor mijn ogen zag ik alles afspelen wat op aarde zou gebeuren, vanaf mijn geboorte tot aan mijn dood. Een afschuwelijk schouwspel, barbaarse volkenmoorden, stuiptrekkingen van een verbijsterde mensheid, apocalyptische rampen... Een deel van deze gruwelen heeft de wereld reeds meegemaakt, maar de ergste moeten nog komen...”

Tijdens een bezoek aan Auschwitz in 1955 werd het Rabanne eens te meer duidelijk dat hij een hypersensitief medium is, voorbestemd om de mensheid te gidsen op haar zoektocht naar het spirituele en te waarschuwen tegen de apocalyps en tegen de verkrachting van de planeet aarde. Het dodenkamp was voor hem een zoveelste teken van de naderende apocalyps.

De parfumeur liet reeds op zeer jeugdige leeftijd overal tafels dansen. Nu houdt hij voordrachten in Frankrijk waarmee hij de mensen helpt hun lijden te accepteren en hun angst voor de dood weg te nemen. Daarnaast, aldus het voorwoord in zijn boek, “beschermt hij miskende kunstenaars en etnische minderheden”. Gevraagd waaruit de bescherming van etnische minderheden bestaat, antwoordt Rabanne: “Ik was de eerste die gebruik maakte van zwarte mannequins bij mijn modeshows in een tijd dat daarop nog een groot taboe lag. Daarnaast mochten blanken en zwarten gratis naar binnen.”

Dat hij pas zo laat in zijn carrière met zijn openhartige confidenties komt (het boek Trajecten kwam vorig jaar in Frankrijk uit en is thans vertaald in het Nederlands) komt, zo zegt hij, omdat hij eerst zijn maatschappelijke succes binnen wilde hebben om te voorkomen dat men het boek slechts zou zien als instrument tot geldelijk gewin.

Het leven van Rabanne (zijn eigenlijke naam is Francisco Rabaneda-Cuervo) is een bonte aaneenschakeling van wonderen, paranormale gebeurtenissen en confrontaties met zijn verschijningsvormen uit het verleden. Zijn grote jeugdliefde is Gaia, de aarde zelve, met wie hij ook zijn eerste amoureuze ervaring had. Rabanne: “Op mijn twaalfde voelde ik, op zekere dag in de zomer, een dwingende behoefte om de liefde te bedrijven. Op de Bretonse heide groef ik een gat in de grond, stopte er mijn geslachtsdeel in, kwam met horten en stoten klaar en op het ogenblik waarop mijn zaad in de grond vloeide, zag ik een lichtflits voor mijn ogen, de grond beefde en ik zakte in elkaar, dronken van de geuren van heide, riet en brem.” Vanaf dat moment is er sprake van een hechte band tussen Gaia en Rabanne: “Als ik met mijn vrienden verdwaald ben in het bos, dan volg ik instinctmatig de goede richting. Waar ik ook ga, Gaia leidt mij.”

Een cruciaal element in de esoterische leer van Rabanne is de reïncarnatie. Via een reeks van reïncarnaties kan de mens zijn karma verlichten en opklimmen tot het hoogste trillingsniveau. Op dit moment is Rabanne bezig aan zijn laatste leven op aarde. In een klassieke zaal van een luxe-hotel aan de Herengracht onthult Rabanne dat hij in een van zijn vorige levens de profeet Daniël is geweest, die ook reeds voorspelde dat het einde der tijden nabij was. Ook was hij een Egyptische priester. In die hoedanigheid was hij de leermeester van Amenofis IV, de beroemde Achnaton die de zonnecultus in Egypte introduceerde. Dit wekte de woede op van de priesters van de stier, die hun cultus in ere wilden herstellen. Achnaton werd vermoord en zijn broer Toetanchamon (een aanhanger van de stier) nam de macht over. Paco: “Later heb ik, samen met twaalf priesters die trouw bleven aan de herinnering aan Achnaton, Toetanchamon vermoord. Als priester heb ik deelgenomen aan zijn balseming en aan zijn opsluiting in een grafkamer. Een grafkamer, die in 1922 ontdekt zou worden door de archeoloog Carter.”

Maar Rabanne bekleedde niet louter nobele rollen in de wereldhistorie. Hij was bijvoorbeeld ook een prostituée aan het hof van Lodewijk XV en martelde zij aan zij met grootinquisiteur Torquemada afvallige katholieken in duistere Spaanse keldervertrekken. Om je karma te verlichten, aldus Rabanne, is het ook noodzakelijk om ooit een slecht mens te zijn geweest. Rabanne heeft verder nog een aanwijzing voor de nadering van groot onheil: de mode. Mode, zo leert Rabanne, voorspelt de toekomst. “In Parijs dragen alle vrouwen weer lang. Dat duidt op een ramp in de zeer nabije toekomst. Over drie maanden sterft Mitterrand. Hun haren dragen ze in de hoogte: een economische ramp van het type 1930. Om nog maar te zwijgen van de ecologische rampen die ons te wachten staan als we ons gedrag niet radicaal veranderen. Mode voorspelt de toekomst! Denkt u maar eens aan de beroemde "zuurkool-kapsels' van Brigitte Bardot uit 1956-'57. Een jaar later wordt de Gaulle teruggeroepen als president! Politici zouden er goed aan doen, eens over die waarnemingen na te denken!”

    • Micha Kat