Toupet

In ons schoonheidsideaal past haar. Zowel voor vrouwen als voor mannen, maar mannen worden kaal. En grijs.

Vrouwen worden ook grijs (en soms kaal), maar het verven van heur haar en het vastzetten van haarstukjes en zelfs pruiken is bij hen volledig geaccepteerd.

Bij mannen niet.

Haarverven, haarstukjes en pruiken voor mannen, dat kan in Nederland nog niet. En omdat het nog niet kan, is de Nederlandse kapper er minder op ingesteld en "zie je het' nog als hij het wél doet. Ik weet altijd een toupet te herkennen, maar dat is natuurlijk niet waar. Ik herken slechts de slechte.

Waaraan zie je het dan? Je ziet het allereerst aan de onnatuurlijke indruk. Er is iets, denk je, maar wat. Ach, een toupet natuurlijk. De kleur is vaak niet in orde. Er hangt een groenig of koperachtig waas over het haar, zoals je bij een slecht blauwgespoten auto ook een paars waas ziet.

Dan "wippen' ze vaak in de nek, juist boven de rand van het echte haar. Zijkant idem. Onze Heer heeft er, in zijn mededogen, voor gezorgd dat je in je nek en vlak boven je oren altijd haar houdt. Wat voor haar wordt er niet bij gezegd. Dus de toupet die op dat haar drukt, wipt als het ware op. Gesnapt!

Een andere, schier onoverkomelijke moeilijkheid vormt de scheiding. Ten eerste moet de hoofdhuid worden nagebootst (en hoe moeilijk dat is kunt u zien in het wassenbeeldenmuseum) en ten tweede zie je dan de onnatuurlijke haarinplant van de toupet.

Ellende mevrouw. Bovendien lopen er door Nederland mannen als de beroemde doctorandus L. P. wiens vrouw zijn haar zo föhnt dat het precies op een toupet lijkt. Bettico Croes zaliger werd er over aangesproken, althans over het soort haar waar zijn vermeende toupet van gemaakt was. Met een naam als de zijne lagen flauwe grappen natuurlijk voor de hand.

Nu zijn er mannen die van de nood een deugd maken en de door de Heer zo stevig ingezette slaapharen over het hoofd heen draperen in de hoop de indruk van een fikse haardos te wekken. Dat haar, dat daar dus niet groeit, moet nu via een veel te lage scheiding over de kale bol, en een stukje voorhoofd, in lange slierten, zonder dat er teveel wit doorheen schijnt. Een onmogelijke opgave. We zien nu haar dat niet, zoals op een gewoon hoofd, van voren naar achteren groeit, nee, we zien een dwarse streep. Bovendien blijft het niet liggen.

In regenbuien, zwembaden en harde wind gaat het van links naar rechts gekamde haar als een druilerig gordijntje naast het oor tot in de hals hangen. Eenzijdig. Anderen gebruiken weer een van-achter-naar-voren methode waarbij je een scheiding in je nek krijgt. En het haar in een broze kuif over je achterhoofd bolt, om vooraan, boven het voorhoofd, in nietzeggende piekjes te eindigen.

Al deze bedotterij is letterlijk doorzichtig en meestal tragi-komisch.

Over het chirurgisch "inweven' wil ik het hier niet hebben. Te pijnlijk. Bovendien berust het haarprobleem m.i. op een misverstand. Men denkt dat kaal heel lelijk is. Dat kan het zijn, maar meestal past het beter bij het gezicht dan die noodgrepen. Daar komt bij dat dames, nu we eenmaal in dit soort leeftijden zijn doorgedrongen, niet uitsluitend op het uiterlijk van de man zijn ingesteld en meestal niet avers zijn van meer of mindere kaalheid.

Veel mannen kiezen dan ook de derde weg: zij compenseren kaalheid door borstelige snorren of een ringbaardje.

Dit is een beetje slap. Daar kijken we doorheen. Het hoofd krijgt vaak ook iets potsierlijks, alsof het ineens op zijn kop staat, het haar zit ineens aan de verkeerde kant. Je kunt dus beter geestig en kaal, of aardig en kaal zijn dan saai met een toupet of slim met een verkeerde scheiding.

Blijft over de vraag: is grijs erg?

Afgezien van het feit dat er vrouwen zijn die op hun twintigste al helemaal grijs zijn en er daardoor fantastisch uitzien, is grijs veel vrouwen en mannen een doorn in het oog. Hun eigen grijs dan.

In Amerika, zo meldt Forbes, is grijs big business. Er worden daar 40 miljoen Amerikanen grijs als zij 35 zijn, en de haarverfindustrie zet 120 miljoen dollar om in mannenkleuren. In het jaar 2000 zullen 60 miljoen Amerikanen boven de 35 zijn. Goede vooruitzichten dus voor firma's als Clariol en Combe Inc., de onbetwiste verkoopleiders in deze branche.

Tot hun klanten behoren Clinton, Reagan en Pat Buchanan, en we zien in maart dat Clinton donker haar heeft, zilvergrijs in juni en peper-en-zout in augustus.

Werkt die haarververij goed?

Eerst was er Grecian Formula 16, vervaardigd door Combe Inc. Dit is de gemakkelijkste manier: je kamt Grecian Formula elke dag door je haar en na twintig of dertig weken ziet je haar er donkerder uit. Het nadeel is dat het er niet altijd even natuurlijk uitziet en dat je je haar een week lang niet mag wassen, althans niet met shampoo.

Normale haarverf heeft het nadeel dat je het eruit wast, of je moet het meer agressieve damesspul gebruiken zoals Miss Clariol, maar een derde van de ververs doet dat, schat men.

Er zijn twee shampoo-verven in de handel: Clariol met Option en Combe met Just for Men. Beide zien er natuurlijker uit dan Grecian, je kunt zelfs je haar wassen zonder dat er veel verloren gaat, maar je moet het wel elke vier tot zes weken herhalen, anders zie je een centimeter ongeverfd haar aan de onderkant.

Just for Men verkoopt het beste.

Je kunt 't natuurlijk ook aan de kapper vragen. In Amerika schijnt tien procent dat al te doen. Het nadeel van natuurlijk grijs is namelijk dat het gelig wordt. Je kunt je grijze haar dus ook nog grijs laten verven.

Dit alles helpt de kale natuurlijk niet, maar u moet maar denken, een van de meest begeerde mannen in de wereld, Sean Connery, is kaal, en draagt alleen een toupet in een film als dat strikt noodzakelijk is in verband met een lagere leeftijd. In burger draagt Sean niks.

En dan nog iets.

In Hollywood zijn alle reclames tegenwoordig met mannen zonder borsthaar. Men beschouwt een behaarde man als een aap, een simpele macho we can do without. Sommige modellen halen het er met was af, maar dat is zeer pijnlijk, dus de van huis uit onbehaarde types zijn ineens in zwang.

Laat dit een les zijn.

    • van Lennep