Af!

Je houdt een hond met je linkerhand wat lekkers voor terwijl hij weet dat hij links niet mag aannemen. Hij barst bijna uit elkaar van ongeduld en probeert met zijn ogen het lekkers naar je andere hand te dwingen.

Een misselijk geintje. Het kleineert de hond. Het herinnert me aan een oom die er een handje van had te zeggen: “Ik zal je een kwartje geven, maar je mag er nooit om vragen”. Nadat hij je een tijd met dit probleem had laten worstelen, kreeg je het kwartje toch, maar een leuk kwartje was het ondertussen al lang niet meer.

Goed, honden die links niet aannemen. Mijn hond doet het ook niet en dat komt zo: ik was bij mensen geweest die dit kunstje uitentreuren hadden gedemonstreerd, ik had me naar behoren geërgerd, ik kom thuis, ik probeer het één keer, één keer zeg ik "af' terwijl ik hem met links iets aanbied en hij wil met mijn linkerhand niets meer te maken hebben.

Ik denk dat ik het hem wel weer had kunnen afleren, maar eerst wil je weten hoelang hij het volhoudt en dan is het opeens een gewoonte geworden. Bovendien heb ik er voor mezelf een draai aan gegeven. Ik vertel het verhaal zoals ik het nu vertel en voeg eraantoe: “Dat links-rechts sluit kennelijk aan op iets dat in de wereld van de hond een hele belangrijke rol speelt”.

Nu is het geen getreiter meer, nu is het wetenschap.

    • Koos van Zomeren