Fysiek geweld helpt RKC ook niet

WAALWIJK, 8 OKT. Dorpsclubs als RKC voeren per definitie een ongelijke strijd tegen stedelijke grootmachten als PSV en Ajax. Wanneer het aan financiële kracht ontbreekt, ontbeert men kwaliteit. Zo oneerlijk is profvoetbal doorgaans. Dan resten slechts twee manieren om een onvermijdelijke verliespartij draaglijk te maken. Je doet mee aan de show en applaudisseert als het ware voor elk tegendoelpunt, zoals afgelopen zondag bij de 5-0 nederlaag tegen Ajax. Of je kiest bij gebrek aan technische mogelijkheden voor een zo agressief mogelijke en vooral fysieke speelwijze, zoals gisteravond bij de 3-0 nederlaag tegen PSV.

RKC, minder dan een middenmoter, was tegen koploper PSV vastbesloten niet opnieuw zoals drie dagen eerder tegen Ajax als speelbal te fungeren. Dat lukte het elftalletje in het ministadion in Waalwijk af en toe aardig. Maar - gedreven door zijn verregaande enthousiasme - niet zonder de dure lichamen van een aantal PSV-spelers toe te takelen. Numan moest de wedstrijd na een half uur staken omdat hij bij een kopduel een bloedende hoofdwond had opgelopen. Heintze werd in de rust geadviseerd in de kleedkamer te blijven omdat doorspelen met zijn gezwollen enkel medisch onverantwoord was, Kieft beëindigde de wedstrijd met bloeduitstortingen in beide enkels en Ellerman was gedwongen met een gezwollen knie en een pijnlijk getroffen achillespees de anderhalfuur vol te maken, omdat voor hem reglementair geen vervanger meer ingebracht mocht worden.

Numan hoeft niet te vrezen dat zijn selectie voor het Nederlands elftal gevaar loopt. De hoofdwond werd met acht hechtingen dichtgenaaid en van hersenletsel bleek (vooralsnog) geen sprake. “Hij was niet misselijk of zo”, wist trainer Westerhof. Numan zal zich morgen gewoon in het trainingskamp van Oranje melden. Voor de rentree van Heintze in het Deense elftal, volgende week woensdag tegen Noord-Ierland, moet echter worden gevreesd.

De diagnose die clubarts Van den Brekel in de pauze bij de Deense verdediger stelde, had tot gevolg dat de geblesseerde Ellerman moest doorspelen. Faber verving Heintze, Numan was al vervangen door Linskens. Ellerman zou maar “een beetje op links” hoeven “mee te hobbelen” (Westerhof). Het werd een lange lijdensweg voor de trekkebenende en de zichtbaar de pijn verbijtende aanvaller. “Ik moest wel”, lachte hij na afloop schuchter. “Maar ach, ik heb nu anderhalve week rust.”

Misschien had Westerhof er beter aan gedaan Ellerman uit zijn lijden te verlossen. Met tien man - of zelfs met minder - was het PSV waarschijnlijk ook gelukt de aandoenlijk zwoegende Waalwijkers van zich af te schudden. Wanneer Romario iets doeltreffender (twee goals, twee kopballen tegen de paal en drie redelijke kansen) had gespeeld en RKC-invallerdoelman Vernooij (vorig jaar nog bij zaterdag eersteklasser Roda Boys) niet zo aardig had gedebuteerd, zou de aanstaande kampioen met ongeveer 6-0 hebben gewonnen. Slechts in het laatste kwartier voor rust en het eerste half uur na rust liet PSV zich even, schrikachtig door de RKC-agressie, opjagen. Maar toen toonden Van Breukelen en Van Tiggelen nog eens aan dat zij te vroeg hebben bedankt voor het Nederlands elftal.

De wedstrijd was eigenlijk al na twee minuten beslist toen Numan na een subtiel overstapje van Romario doelman Vernooij kansloos met een hard schot passeerde. Nadat Romario op zijn eigen vanzelfsprekende wijze voor 2-0 had gezorgd, meende RKC fysiek geweld in de strijd te moeten gooien. De bij vlagen fantastisch spelende Vanenburg (meestal in vloeiende combinaties met Van Aerle) bleek snel en behendig genoeg om aan een beenbreuk te ontkomen. Romario ontsnapte op adembenemende wijze (waar haalt hij de bewegingen vandaan?) aan een paar ongecontroleerde RKC-schoppen. Ellerman daarentegen kon een aanval op zijn benen van de felle Sijahailatua niet ontwijken en liep een pijnlijke knie op.

Pas bij de actie op Ellerman trok scheidsrechter Lammers een gele kaart. Maar de rest van de wedstrijd zou hij zich de te agressieve RKC-strijdwijze laten welgevallen. Hij paste te veel de voordeelregel toe. Soms zijn scheidsrechters ondoorgrondelijk, bleek weer eens. Maar misschien vond de arbiter de strijd al bij voorbaat ongelijk en gunde hij de thuisclub zijn enige kans (fysiek spel) op een genadige nederlaag.

Romario gaf tien minuten voor het einde de juiste verhoudingen weer. Hij soleerde langs een drietal uitgebluste RKC-verdedigers en maakte al weer zijn zesde doelpunt van dit seizoen. PSV sloot de wedstrijd af als een bevrijding. En RKC kon met opgeheven hoofd het veld verlaten. De 3-0 nederlaag was draaglijk, de ongelijke strijd van de club met het kleinste stadion tegen de club met het modernste stadion, het oneerlijke gevecht van arm tegen rijk kon in Waalwijk als een morele overwinning worden beschouwd. Het publiek hoopte op een stunt. Maar wanneer de verschillen in financiële draagkracht en kwalitatieve voetbalkracht met het jaar groter worden, wordt de kans daarop steeds kleiner.