Dansgroep Phoenix brengt wervelend en vitaal programma

Gezelschap: Phoenix Dance Company. Programma: ß8 Sacred Space; choreografie: Philip Taylor; muziek: Arvo Pärt; kostuums: Heidi de Raad. ß8ß8ß8ß8ß8Family; choreografie: Danial Shapiro en Joanie Smith; muziek: Kamikaze Ground Crew, Astor Piazzola en Scott Killian; kostuums: Joanie Smith. ß8Spartan Reels; choreografie: Bebe Miller; muziek: Jonathan Kane en George Sempepos; kostuums: Katherine Maurer. Gezien: 7/10 Korzo Theater, Den Haag. Daar nog te zien: 8/10, verder 9/10 te Arnhem.

In 1981 besloten drie zwarte leerlingen van de Hare Hills Middle School (Leeds), waar dans tot de verplichte vakken behoorde, om zich volledig aan de dansvorm te wijden. Zij richtten een gezelschap op, de Phoenix Dance Company, dat al spoedig werd aangevuld met twee gekleurde medestudenten. De mannengroep zorgde zelf voor de choreografieën en wist zich in korte tijd een plaats te verwerven in de Britse danswereld. Het succes groeide, buitenlandse gastoptredens volgden, waaronder in Nederland, en in 1989 werden ook vrouwelijke dansers geëngageerd. Dat werkte in eerste instantie niet zo positief.

Sinds januari werkt de groep onder de nieuwe artistieke leiding van de Britse danseres Margaret Morris, die hoofdzakelijk in New York gewerkt heeft. De groep is nog steeds in Leeds gevestigd en viert haar tienjarig bestaan met een programma dat als geheel de titel Catch the Spirit meekreeg. Het is een aantrekkelijk programma bestaande uit drie verschillende balletten die alle met een hartverwarmende spontaniteit en vitaliteit worden uitgevoerd. Bovendien is de kwaliteit in vergelijking met een vorig optreden in Nederland, twee jaar geleden, duidelijk gestegen en is er een grotere homogeniteit in de prestaties van de mannelijke en vrouwelijks leden.

Philip Taylor, voormalig NDT-danser en zelf uit Leeds afkomstig, maakte het sfeervolle en fraai ogende werk Sacred Place op de zo vaak voor dans gebruikte composities van Arvo Pärt. In het bewegingsmateriaal is zijn NDT-achtergrond zeer herkenbaar, doch de ingetogen en ingehouden emotionele lading is duidelijk geïnspireerd door de persoonlijkheden van de dansers, die een hechte verbondenheid uitstralen.

Een speels, luchtig intermezzo is Family, gemaakt door het echtpaar Danial Shapiro en Joanie Smith. De acties spelen zich af rond en op een grote verrijdbare fauteuil waarin en waarop de gezinsleden de meest vreemde capriolen uitvoeren in hun competitie om een plaats in die stoel te verwerven, terwijl ook de relaties binnen de familie belicht worden. Leuk van opzet, spiritueel gedaan.

Choreografisch het meest interessant was Spartan Reels van de ook in Nederland bekende Amerikaanse choreografe Bebe Miller. Een goed opgebouwde serie dansen met elementen uit de Amerikaanse folklore, harmonieus verwerkt met Millers eigen ontspannen, warmbloedige en krachtige bewegingsidioom. De mannen en vrouwen dagen elkaar uit en slepen elkaar mee in wervelende passages. Driftig voetgetrappel wordt afgewisseld met grote sprongen, flitsende beenbewegingen, wiegende heupen en zwiepende draaien. De snelle richtingverwisselingen in het lichaam en de steeds andere groeps- en paarformaties zorgen voor een plezierige onvoorspelbaarheid en de evidente dansdrift van de negen man tellende groep werkt aanstekelijk, zoals dat al de hele avond het geval was, terwijl men toch duidelijk last had van het voor deze choreografieën te kleine speelvlak van het Korzo Theater.