Anatomie van een weermeisje

Paris s'éveille. Regie: Olivier Assayas. Met: Judith Godrèche. Jean-Pierre Léaud, Thomas Langmann, Martin Lamotte. In: Amsterdam, Cinecenter.

Soms verschijnt er plotseling weer een nieuwe, prettig ogende en onnozele televisieomroepster, nieuwslezer of quizmaster in ons gezichtsveld. Alsof ze ons al jaren kennen kwinkeleren ze ons toe, met een vanzelfspekende intimiteit en een claim op instant-roem. De intrigerende vraag waar zo'n juffrouw of meneer vandaan komt en hoe die het zo ver heeft kunnen schoppen, wordt op verrassende wijze beantwoord in Paris s'éveille, de laatste film van de Franse regisseur Olivier Assayas.

Het slot van de film, waarin de hoofdpersoon Louise (Judith Godrèche) het weerpraatje tegen miljoenen kijkers afsteekt, geeft onverwacht betekenis aan een tot dan tamelijk vormloos portret van akelige en lege Parijzenaars uit de jaren negentig. Louise is een kapstertje van rond de twintig met ambitie en een heroïneprobleem. Ze deelt een bescheiden appartement met een veel oudere, aan lager wal geraakte intellectueel (Jean-Pierre Léaud), in de hoop dat hij haar via zijn contacten hogerop kan brengen. Als Léauds zoon (Thomas Langmann) na vier jaar spoorloos te zijn geweest weer opduikt in Parijs, op de hielen gezeten door de politie, gaat Louise er vrij snel met hem vandoor, naar een nog morsiger kraakpand. Deze romantische impulsiviteit wordt even later weer overwoekerd door haar grenzeloze opportunisme, en ze papt aan met een abjecte televisieproducent, die misschien wel wat kan regelen in ruil voor bepaalde diensten.

Nadat de kijker zich anderhalf uur de hersens heeft gepijnigd over de zin van Assayas' waardevrije observatie van oervervelende nietsnutten, komt dan toch nog de moralistische aap uit de mouw. Paris s'éveille blijkt gezien te moeten worden als de anatomie van een weermeisje, dat met elke wind meewaait.

In tegenstelling tot Assayas' vorige film, het emotioneel intense en eenvoudige melodrama L'enfant de l'hiver, staat Paris s'éveille in het teken van een licht geromantiseerd realisme. Zo is het leven vandaag de dag, lijkt Assayas ons te willen leren: grauw, wreed, voorspelbaar en cynisch. Het is hetzelfde universum dat werd geschilderd in andere, van meer stijlgevoel en persoonlijke visie getuigende recente Franse films als J'embrasse pas en Un monde sans pitié. Geef mij maar het Parijs van Chantal Akerman in Nuit et jour (met dezelfde Thomas Langmann in een van de hoofdrollen). Ook bij Akerman geloof je geen moment dat de modieuze acteurs zulke gewone mensen zijn als ze voor moeten stellen, maar in haar sprookje van liefde en ontrouw valt ten minste nog wel te geloven.