Twee aantrekkelijke nieuwe choreografieën door Reflex uitstekend uitgevoerd; Clowneske figuren spelend in het zand

Gezelschap: Reflex. Nieuwe werken: By Long Odds, choreografie Marjolein Elsink, muziek: Sjostakowitsj, decor: Boes Diertens en Marjolein Elsink, kostuums: Henk Knaap; Crash Into Zero, choreografie Yoshiko Chuma, geluid: Jacob Burckhardt, decor: Boes Diertens, kostuums: Aafje Horst, lichtontwerp: Kick Groendijk. Gezien: 3/10 Stadsschouwburg Groningen. Nog te zien: 9 Sneek, 13 Amsterdam, 15 Assen, 22 Meppel en 23/10 Leiden. Informatie over volgende voorstellingen: 050-719888.

Reflex heeft twee aantrekkelijke nieuwe balletten aan het repertoire toegevoegd. By Long Odds is de tweede choreografie van danseres Marjolein Elsink voor de groep. Zij zet twee mannen en één vrouw in een toneelbeeld dat bestaat uit een groot touwennet dat het speelvlak in tweeën deelt. Een net waar een vrouw en een jonge man in verstrikt zitten, terwijl een tweede man ineengedoken op een krukje zit. Er is sprake van een driehoeksverhouding waarmee de drie betrokkenen geen raad weten. De nerveus gespannen bewegingen van de oudere man (Tim Galvin) drukken een ingehouden, vertwijfelde machteloosheid uit. Zijn houding ten opzichte van de vrouw (Patrizia Tuerlings) is wisselend. Zoals haar reactie op zijn aanwezigheid wisselend is. In eerste instantie vangt men elkaar op en deelt de ambivalentie in de verhouding. Later wordt de individuele eenzaamheid uitgesprokener. De jonge man (Joaquin Sabaté) houdt zich veelal afzijdig. Hangt en klimt in het net, onmachtig om iets te doen. Er ontwikkelen zich korte duetten waarin gelatenheid, troost, tederheid en flitsen van agressie verwerkt zijn. De vrouw lijkt nauwelijks een eigen standpunt in te nemen. Zij gaat vaak als verlamd van de een naar de ander. Elsink heeft het thema mooi uitgebalanceerd vorm gegeven met interessante, onvoorspelbare bewegingen vol subtiele nuances. Zij zijn helder en tegelijkertijd gecompliceerd in constructie en zij roepen een treffende, melancholische verstilde sfeer op. De uitvoering was uitstekend en het was verrassend de altijd zo zelfbewuste, pittige en dominante Patrizia Tuerlings nu zo voortreffelijk een zo ingetogen, bijna lijdelijke rol te zien vertolken. Dat smaakt naar meer.

Het tweede nieuwe werk Crash Into Zero van de uit Japan afkomstige sinds 1977 in New York gevestigde Yoshiko Chuma kenmerkt zich eveneens door een onvoorspelbaar en gecompliceerd bewegingsidioom. De twee mannen en twee vrouwen houden zich eerst op langs de randen van een langwerpig wit vlak midden op de vloer. Vier individuen die ieder hun eigen weg gaan en hun eigen passencombinaties hebben, die regelmatig in andere ruimtelijke posities opduiken. Het zijn wonderlijke, bijna clowneske figuren. Zij buitelen, springen, draaien, vallen en rennen of staan plotseling stil. Even volstrekt in zichzelf gekeerd. De losse jurkvormige jasjes gaan willekeurig aan en uit, zoals men even willekeurig op en af draaft. Wanneer er een het middenvlak betreedt, blijkt dat bedekt met een laag fijn zand en zet het spel zich voort met een nieuw element. Voeten doen het zand opstuiven, handen werpen het in de lucht waar het als een fontein uitwaaiert. Er worden figuren in gemaakt die door anderen weer uitgewist worden. Fraaie effecten in een speelse, grillige choreografie die de Reflex-dansers past als een handschoen.