Slaan of balen

Herbert Blankesteijn betoogt dat slaan zeker geen kwaad kan (NRC Handelsblad, 23 september). Hij reageert op een artikel van Beatrijs Ritsema (17 september) die haar kind niet wil slaan. Ouders hebben in wezen makkelijk schrijven. Maar hoe moet je kinderen straffen die je niet zelf verwekt hebt?

In het onderwijs is slaan verboden. Als docent moet je een hele trucendoos in huis hebben, om kinderen te laten doen wat er van hen wordt gevraagd. Blankesteijn schrijft dat een straf dient om verkeerd gedrag te corrigeren. Dat is op de school de kern van de zaak. Als een regel te vaak overtreden wordt, moet er gestraft worden. En die straf mag niet te licht, maar ook niet te zwaar zijn. Kinderen die hun ouders de baas zijn, zullen op school ook proberen de docent er onder te krijgen. De laatste categorie zal op school regelmatig met straf geconfronteerd worden.

Als beginnend docent kost het houden van orde de meeste moeite. Dat is niet verwonderlijk, want op een lerarenopleiding leer je niet hoe je orde moet houden. Het beste is om als docent meteen je tanden te laten zien. Als startend docent wil je nog wel eens te licht straffen. In eerste instantie na schooltijd een gesprek onder vier ogen, waarbij dan afgesproken wordt hoe de leerling zich voortaan diende te gedragen. Dat werkt dus niet. Een leerling voelt al heel snel aan hoe ver er gegaan kan worden. Ze ruiken het gewoon. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Mijn straffen waren niet vervelend genoeg. Het "baalgehalte' was te laag. Een straf waar de doorsnee-leerling flink van baalt en dat is en blijft het schrijven van strafregels. Dom werk, maar dat is de kracht. De leerling baalt of is boos en heeft in de gaten dat zijn gedrag ongewenst is. Meestal verbetert hij de volgende dag zijn gedrag. Maar voor hardleerse types moet de straf worden aangepast (lees verdubbeld). Als een leerling echt baalt, zal hij zijn gedrag aanpassen en hoef je als docent dus minder te straffen.

    • Gerard Jager