Met drank en boek

Vanavond voel ik mij eenzaam. Ik heb alles geprobeerd: mensen gebeld, tv gekeken, ommetje gemaakt. Niets heeft geholpen en naar bed wil ik niet.

Zou een café uitkomst bieden? De gedachte bezorgt mij stuipen. In deze stemming binnenstappen en doen of ik mij jofel voel? Ik zie mij in mijn eentje aan een bar. Achter mijn rug klinkt dat nadrukkelijk gezellige gebabbel van stervelingen die allesbehalve eenzaam zijn. En als ik mijn blitse jackje aandoe? Waar ben ik bang voor? Cafés zijn toch ook voor mij. Wie kijkt er nog op een vrouw alleen? Ik kan een boek meenemen om mij een houding te geven. Nee, 's avonds zijn er nooit tafels vrij, dan is er geen plaats om rustig te lezen...

Zonder iemand aan te durven kijken, begeef ik mij met een drankje en een boek naar een zespersoonstafel waaraan twee mannen een levendig gesprek voeren. Ze zitten naar elkaar toegebogen maar kijken toch op wanneer ik bij hun tafel stilsta. Vinden ze het goed als ik daar ook plaats neem? Want anders zoek ik wel... Geen probleem. Ik leg het boek, met de titel naar onderen, neer en ga op gepaste afstand van de heren zitten.

Mijn drankje is al half op. Moet ik dadelijk heus gaan lezen? Ik nip nog zuiniger, nog gretiger luister ik naar mijn tafelgenoten. Zal ik mij in de discussie mengen? Straks durf ik van angst niet eens meer op te stappen...

Kijk nu hoe vanzelfsprekend ze mij accepteren: geen enkele afweer, integendeel. Ik bloei op, krijg weer praatjes, schuif dichterbij en doe mijn jack uit. Het gesprek wordt nog levendiger. Wij lachen veel en breken pas op als de zaak gaat sluiten.

Ik voel mij zo op mijn gemak dat ik na het afrekenen vertel hoe bang ik eigenlijk was geweest en waarom ik dat boek had meegenomen. Beide mannen beginnen te lachen. De ene haalt een boek uit zijn colbert, de andere uit zijn regenjas. Zij hadden elkaar ook nooit eerder gezien.

    • Monica Metz