The New York Times

De V-raad heeft besloten voor compensatie van de kosten van de oorlog tegen Irak de Iraakse bezittingen in het buitenland aan te spreken. Dat is gezond beleid: duidelijk omschreven druk voor een duidelijk omschreven doel. Dat kan niet langer worden gezegd van het embargo tegen Irak. Het embargo is een indrukwekkende exercitie in internationale solidariteit geweest. Maar de strategie begint wel te lijden onder de inflexibiliteit van de VS.

De sancties zijn na de bevrijding van Koeweit gehandhaafd om de vernietiging af te dwingen van de Iraakse A-, B- en C-wapens en de Scud-raketten en om garanties te krijgen tegen een toekomstige herbewapening. Dankzij de vasthoudendheid van de VN-inspecteurs lijkt het eerste doel haalbaar. Bush' weigering een versoepeling van de sancties toe te staan zolang Saddam Hussein aan de macht blijft heeft echter het vermogen van de VN om hun taak af te maken, verzwakt. Als Irak hetzelfde lot wacht wanneer het meewerkt en wanneer het niet meewerkt, heeft het geen reden mee te werken.

Er is een alternatief. Bagdad kan, zonder dat zijn onverzettelijkheid wordt beloond, worden gestimuleerd met de VN samen te werken als het verband tussen sancties en vooruitgang op het gebied van de wapencontrole wordt onderstreept.

De VN-inspecteurs zijn ver gevorderd bij de vernietiging van het kernmateriaal, de raketten en de biologische en chemische wapens. Maar gezien de Iraakse misleidingspogingen kunnen ze er niet op vertrouwen dat er op geheime plekken niet nog meer materiaal ligt. Ze zijn nog steeds afhankelijk van Iraakse medewerking. Irak zou geneigd zijn mee te werken als de V-raad aandacht zou besteden aan resolutie 687, die bepaalt dat als Irak voldoet aan de eisen op het gebied van de wapens, er automatisch een eind wordt gemaakt aan de sancties.

Er zijn later nog meer eisen gesteld (de bescherming van de Koerden, de betaling van humanitaire hulp en erkenning van de grens met Koeweit). Daaraan moet ook worden voldaan, maar niet per se met sancties. In ruil voor volledige vervulling van de bewapeningsvoorwaarden zouden de sancties tegen Irak moeten worden verzacht.

In plaats daarvan staat Bush op handhaving van de sancties zolang Saddam aan de macht blijft. Dat werkt averechts omdat Irak van medewerking met de VN niets wijzer wordt. Zolang Saddam aan de macht blijft is het eerste doel te voorkomen dat hij toegang krijgt tot massa-vernietigingswapens. Dat doel is nu binnen bereik. Voor het afmaken van dat karwei is nu een zorgvuldig gebruik van lokmiddelen èn straf nodig.Hoofdartikel The New York Times van heden.