The Cure weer terug bij de trage doemtrend

Concert: The Cure. Gehoord: 2/10 Ahoy', Rotterdam.

In de vijftien jaar van haar bestaan heeft The Cure, als een van de weinige Britse bands, een internationale faam verworven. De groep speelt voor uitverkochte stadions in Noord-Amerika, Zuid-Amerika, in Japan en Oost-Europa. De erkenning van het grote publiek bereikte eind jaren tachtig haar hoogtepunt. Helaas was de muzikale ontwikkeling van de band enige jaren daarvoor al tot stilstand gekomen.

De eerste drie lp's van The Cure werden de staalkaart van zanger/gitarist Robert Smiths songschrijverstalent: de pakkende popliedjes van Three Imaginary Boys (1979), het sfeervolle 17 Seconds (1980) en de introverte melancholie van Faith (1981). Zo grijpt de dit jaar verschenen elfde cd Wish terug op Faith, met als enige verschil de in het recente werk prominent geworden synthesizers. Maar dat de "doemtrend' van het begin van de jaren tachtig nog steeds aanhang geniet bleek uit de reacties van het publiek in de uitverkochte Ahoy'. Het publiek liet zich niet uit het veld slaan door eindeloze intro's en trage tempo's. Het sombere repertoire werd enthousiast ontvangen.

De nog altijd met zwart vogelnestjeskapsel en uitgelopen make-up getooide Smith heeft de motoriek van een pinguin en bewaakte tijdens het optreden zijn introverte image. Het akoestische geluid van sommige oude nummers of van de absurdistische kinderliedjes Love Cats en Caterpillar kwam deze avond niet aan bod. De songs, voornamelijk afkomstig van de voorlaatste lp Disintegration en van Wish waren gearrangeerd met lang aangehouden synthesizernoten en lucide gitaarriffs.

Als een drenkeling klonk Smiths benauwde stem temidden van dit weinig samenhangende samenspel. De drummer leek slechts te beschikken over een paar zinken emmers en gitarist Porl Thompson stond zich een groot deel van de tijd op het hoofd te krabben. Thompsons aandeel werd pas zinvol als hij de simpele, "droge' gitaarsolo's mocht spelen die Smith heeft afgekeken van zijn idolen van New Order, zoals in Inbetween Days.

Verrassend was het prachtige decor dat is ontworpen voor de "Wish-tour'. De open constructie van stoffen pilaren en grillig gevormde koperen stalagtieten werd mooi belicht met ijselijk blauw en op het achterdoek waaierde losse stroken stof sensueel als zeeanemonen. Maar de intense saaiheid en verstikkende bombast van het muzikale gedeelte konden hiermee niet worden gecompenseerd.

    • Hester Carvalho