The Guardian

John Major boog gisteravond voor onverbiddelijke politieke logica en gaf het signaal tot aanvallen. Er zal een ratificatie van het verdrag van Maastricht komen en wel binnenkort, nog deze ambtsperiode. Hij heeft besloten dat hij er niet langer omheen kan draaien, door zich afzijdig te gedragen en afstraffing en rebellie te omzeilen. Hij is van plan om de confrontatie met zijn critici aan te gaan en zijn eigen politieke lot te verbinden aan hun nederlaag.

Maar zelden heeft het aanvalssignaal zo geklonken als het blazen van de aftocht. De premier was gisteren nog een man die eerder door de gebeurtenissen werd geleid dan deze te leiden. Nu probeert hij misschien Maastricht staande te houden tegenover zijn gehoor in Birmingham en Brighton en hoopt hij tegelijkertijd de verbale oorlog met Duitsland te beëindigen en de weinig briljante carrière van zijn minister van financiën te redden.

Maar de evenwichtsoefening is aan flarden geschoten. En koppig uitstel dat weer werd gevold door tactische terugtrekking brengt slechts een andere kwetsbare vleugel aan het licht. De ruzie met de Bundesbank die gisteren nagalmde, heeft, omdat deze zo wordt uitgesponnen en een veroordeling inhoudt, Norman Lamont in zijn kwetsbaarheid getoond, lang voordat Major op het tapijt kwam.

(...)

Alhoewel Major gisteren al zijn steun betuigde aan Lamont (net als hij ooit David Mellor steunde) is er het besef dat er een ontknoping aankomt. Hoe - om er niet langer omheen te draaien - staan onze ( door Maastricht bepaalde) kansen om weer tamelijk snel toe te treden tot het Europese Monetaire Stelsel, tegen een realistische koers. Tegen welke koers wil de minister van financiën eigenlijk terug, als hij dat al wil?