Nieuwe live-cd Vera Vingerhoeds; "Alleen jazz of pop spelen is me te beperkt'

Voordat Vera Vingerhoeds (39) weer aan het componeren slaat -muziek voor zes dramaprodukties van de Vpro-televisie- gaat ze als saxofoniste het podium op. Morgenavond presenteert ze een nieuwe cd, 'live' opgenomen met haar groep Lazybones. De hiermee verbonden tournee begint vanavond in Apeldoorn en duurt tot half november.

Vera Vingerhoeds & Lazybones treden op: vanavond De Gigant, Apeldoorn, 2/10 BIMhuis, Amsterdam (cd-presentatie), 3/10 Verloren Huis, Hoorn, 10/10 Theater Romein, Leeuwarden, 17/10 HJC, Haarlem, 18/10 Berlage, Eindhoven en vervolgens elders in het land.

Ze speelde pop met F.C. Gerania, maakte met 5 Slag 1 Wijd twee lp's vol swingende muziek en is nog altijd niet vies van een portie funk. Is ze het oudere zusje van Candy Dulfer ?

Vera Vingerhoeds is niet echt blij met die vraag. Sterker nog, de vergelijking met Candy Dulfer begint haar knap te vervelen. Een bekende Nederlander zijn, zoals Candy Dulfer, wil ze niet, het lijkt haar vreselijk.

Wat Vingerhoeds wel benijdt is de positie die haar saxofoon-collega heeft bereikt, waardoor ze verzekerd is van goed betaald werk en kan kiezen wat ze wel en niet doet.

Maar muzikaal gezien liggen haar ambities grotendeels anders. Ze schrijft niet voor niets muziek voor theater en films. Ook haar meespelen in de groep I Compani, gespecialiseerd in het repertoire van Nina Rota en aanverwante (film)muziek, wijst daarop.

Die brede voorkeur heeft ze altijd gehad. Alleen maar pop- en funkmuziek spelen vindt ze net zo beperkt als alleen maar jazz. Naast de Lazybones, die steunen op doortimmerde arrangementen heeft ze ook nog haar kwartet dat veel vrijer te werk kan gaan.

De cd Lazybones Live begint buitengewoon swingend.

'Een echte jazzplaat denk je dan, hahaha. Met dat stuk (Zo is Het) begin ik ook vaak een set. Daar hou ik van: op hoog stomend niveau binnenkomen. Het past ook goed op een live cd, je zit er als luisteraar gelijk middenin. Mijn vorige plaat (NEXT) is ook in een zaal opgenomen, maar zonder publiek. Ik ben heel blij dat ik deze echt 'live' heb gedaan; het is spannender voor jezelf en beter voor de band. Als ik die oude Zappa lp's met publiek hoorde, dacht ik altijd: zo wil ik het ook. Deze cd is natuurlijk wel wat bescheidener van opzet. Ik heb vier concerten laten opnemen en daaruit voor de cd een keuze gemaakt. De musici konden zich in de proefband goed vinden waardoor het allemaal heel vlot is gegaan. In maart zijn de laatste opnamen gemaakt.'

Een cd naar je zin, veertien concerten op een rij. Het gaat goed met Vera Vingerhoeds en de Nederlandse jazz ?

'Ik heb altijd gezegd dat ik op mijn veertigste met spelen zou stoppen maar daar ziet het dus niet naar uit. Sterker nog: hoewel ik niet schijn te mogen klagen, zou ik best wat meer optredens willen hebben. In Nederland heb je snel het hele circuit gehad. Om het buitenland te veroveren moet je er bovenop zitten en daar is gewoon geld voor nodig. Ook wat zo'n plaat betreft is het niet allemaal rozegeur. Ik heb de cd zelf gefinancierd maar ik moet me wel gedragen alsof ik een geweldig concern achter me heb staan. Twintig gratis promotie-exemplaren naar Japan, zoveel naar Amerika, enzovoort, enzovoort.

Kijk ik verder dan mijn eigen neus lang is, wat ik wel moet doen als secretaris van de BIM (Beroepsvereniging van Improviserende Musici) dan word ik nog somberder. De voorzieningen in de Kunst zijn er de laatste jaren niet op vooruit gegaan en met het aangekondigde Fonds voor de Podiumkunsten dreigt het voor musici zoals ik alleen nog maar slechter te worden. WVC wil een soort top-10 van de geïmproviseerde muziek subsidiëren, Breuker, Mengelberg, noem ze maar op, en het overige geld grotendeels naar de podia overhevelen. Natuurlijk gunnen wij het die top-10 van harte, want ze hebben er in het verleden hard voor gewerkt. Het nieuwe Podiumplan lijkt ons echter desastreus voor de groepen die zich nu met een soort minimimale steun proberen te ontwikkelen. En wat moet je van die podia verwachten die vaak door vrijwilligers draaiende moeten worden gehouden? Het hele systeem dat door de SJIN (Stichting Jazz in Nederland) met veel expertise is opgezet, wordt met voorbedachte rade de nek omgedraaid. "Generalistische' nitwits aan de top van het Fonds, amateurisme bij de podia en wij zijn het kind van de rekening. Want als die markt van d'Ancona ooit zou gaan werken, dan zijn wij allang failliet. Dat die top-10 er juist dankzij subsidie gekomen is, wordt gemakshalve maar even vergeten.''

    • Frans van Leeuwen