Roulez, Jeunesse

Het Château Loubet stamt uit 1720, volgens de folder van de plaatselijke VVV. Dat moet een vrije interpretatie zijn, want de naamgever, Emile Loubet, leefde van 1838 tot 1929. Het kasteel - een flink uitgevallen landhuis - staat in la Bégude de Mazeno, in het deel van het Franse departement dat ze sinds kort Drôme Provençale noemen.

Emile Loubet werd in het nabijgelegen Marsanne geboren, was onder meer burgemeester van Montélimar (elke politieke carrière in Frankrijk verloopt via dat ambt) en was van 1899 tot 1906 president van de Republiek. In die functie heeft hij zijn positieve invloed kunnen uitoefenen op de afloop van de affaire-Dreyfus. In 1899 kreeg Dreyfus gratie en in 1906 zijn rehabilitatie. De president stond verder aan de wieg van de treinverbinding Parijs-Middellandse Zee. In het mooie restaurant bovenin het Gare de Lyon, le Train Bleu, is dat wapenfeit artistiek verbeeld.

Op zijn kasteel ontving de president - volgens dezelfde VVV-folder - de "Groten der Aarde' en nu wacht het op herstel van zijn "uren van glorie'. Het kasteel was al jaren eigendom van de ruim duizend koppen tellende gemeente en betekende een zware last. Geld om het château te restaureren en in te richten voor verenigingsactiviteiten ontbrak. Ook de Franse monumentenzorg kon geen uitkomst bieden.

Na ampele discussie nam de gemeenteraad op 17 november 1988, met elf tegen drie stemmen, het besluit het kasteel te verkopen. Maire Chabaud mocht de klus klaren. Hij vond twee heren die het voor 1,9 miljoen francs zouden kopen, maar die lieten na enige tijd niets meer van zich horen. Vervolgens kwam er een dame namens een hotelketen onderhandelen. De zaak was al haast beklonken, toen bekend werd dat de TGV naar het zuiden bijna dwars door het midden van het dorp zou gaan lopen en kasteel Loubet op ongeveer een halve kilometer zou passeren. De zaak werd afgeblazen. Zou Mitterrand de wrekende hand van Loubet hebben gevoeld? Feit is dat de president zich een jaar geleden zelf met de loop van het tracé ging bemoeien, waarna het enkele kilometers oostelijker werd geprojecteerd en het kasteel weer een verhandelbaar object werd.

Dat begreep de gemeenteraad ook. De derde keer (jamais deux sans trois) ging het voor 2 miljoen francs van de hand. Het zal een luxe hotel worden, zo zegt men.

Maar voor hij aan de verbouwing begon, pikte de nieuwe eigenaar nog een graantje mee door het geheel voor de duur van twee maanden te verhuren aan Belbofilm, de produktiemaatschappij van wijlen Ben Elkerbout en Ludi Boeken. Belbofilm richtte het kasteel tijdelijk in als een bejaardenhuis. Voor een bedrag van bijna 25 miljoen francs werd er een speelfilm - voor alle leeftijden - opgenomen onder de titel: Roulez, Jeunesse.

Belbofilm, inmiddels met jaarlijkse omzetten van tientallen miljoenen guldens en vestigingen in Amsterdam, Parijs (waar Boeken zetelt), Londen, Israel en de Verenigde Staten, produceert tv-produkties en - vooral in Frankrijk - speelfilms. Roulez, Jeunesse werd geschreven en geregisseerd door Jacques Fansten en er spelen acteurs in mee als Jean Carmet en Daniel Gelin. Eerder maakte hij voor Belbo al een succesvolle jeugdfilm.

Bij de Tabac en bij de bakker werden figuranten opgeroepen, van vier tot vierentachtig jaar. Men had er vijftig nodig: vele honderden meldden zich. Zij die werden uitverkoren, hadden de dag van hun leven. Madame Méalarès, voor intimi Dédé, zelf al moeder en grootmoeder, moest zich om elf uur in de ochtend melden. Er was eerst een diner, pas mal, en toen moest zij haar bejaarde (pseudo)moeder van het bejaardenhuis afhalen. Zij moest ook nog een tekstje zeggen. De Nederlander Willem (Guillaume) Verhagen speelde een aantal dagen de rol van Franse gendarme. Dat had hij niet gedacht toen hij twaalf jaar geleden naar Frankrijk emigreerde.

Dit najaar komt de film in de roulatie. De toegang tot het (film)bejaardenhuis werd versierd met de spreuk van Baudelaire "Là, tout n'est qu'ordre et beauté, Luxe, calme et volupté'. Maar in het verhaal is daarvan geen sprake. Er gebeurt van alles dat een gewoon bejaardenhuis ontoelaatbaar zou vinden. Dat leidt tot grote chaos en onmogelijke situaties. Maar Fansten wilde dan ook een film maken die de werkelijkheid niet weergeeft. President Loubet had het niet kunnen bedenken.