Kiekberg

Mijn nieuwe bergschoenen zijn zo mooi, zo mooi dat ik ze om te beginnen een paar weken in de doos heb laten staan. Het zou zonde zijn als er stof op kwam. Intussen dacht ik na over een geschikte plek om ze te leren lopen.

Mook, Kiekberg.

Nederland een land zonder ravijnen? Geloof je dat? Dan moet je voor alle zekerheid eens een kijkje op de Kiekberg nemen. Daar zitten gleuven in die er toch verdomd veel van weghebben, van ravijnen.

Het voortdurend klimmen en dalen, draaien en kruisen van paden - met een beetje goede wil kun je hier verdwalen, wegzinken in een jongensdroom van cartografie en ontdekkingsreis, wat als de primaire functie van bos mag worden beschouwd.

Hier en daar een zwart, kabouterachtig meer, de zilverige loop van een beekje, het introverte geluid van stromend water, het krakend, ploffend vallen van kastanjebolsters, het schijnt herfst te zijn, de klop van een specht, het steels verdwijnen van een buizerd, stoffige dennen, machtige beuken, sommige ontworteld, één dwars in zo'n zwart, kabouterachtig meer gevallen, de verdeling van licht en schaduw, stil en onberispelijk, schuine gordijnen van zonneschijn, alles precies zoals het hoort, maar in feite alleen die naam al, Kiekberg, als je dat zegt, net of er een vogeltje uit je mond vliegt.