Hello Dolly zonder schavuiten-aplomb

Voorstelling: Hello Dolly, musical van Michael Stewart en Jerry Herman, door het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Spelers: Linda Lepomme, Gabriël van Landeghem, Bas Heerkens, Paul Maes, Marloes van den Heuvel, e.a. Vertaling: Wim Lanckrock en Erik Strieleman. Choreografie: Yen Stolk. Decor: Marc Cnops. Muziek o.l.v. Max Smeets. Regie: Anthony Cornish. Gezien: 29/9 in Casino, Den Bosch. Nederlandse tournee t/m 30/1.

Hello Dolly is een musical met zo'n naam die meteen tot neuriën noodt, want het titellied was een hit. De musical zelf, gebaseerd op The matchmaker van Thornton Wilder, trouwens ook. En in 1969, vijf jaar na de Broadway-première, kwam de film met Barbra Streisand. Wie die produktie op zijn repertoire neemt, is verzekerd van een schuimtaart met fleurige frutsels, vrolijke fratsen en feestelijke muziek in de orkestbak. Het verhaaltje (koppelaarster zet zelf haar zinnen op de man voor wie ze huwelijkskandidaten zoekt) is niet bijster interessant en bij nader inzien gespeend van verrassende wendingen, maar met die songs, de voornaamste personages en het wufte New York van het fin de siècle als lokatie valt nog heel wat aan te vangen.

Bij het Koninklijk Ballet van Vlaanderen is zo'n bewegend prentenboek doorgaans in goede handen. Ook nu weer: er zijn snoeperige tafereeltjes geschapen met soepel changerende decors en fantasierijke kostuums in pasteltinten, er is een naturel klinkende vertaling gemaakt en er staat een aanstekelijk ensemble op het toneel. Er dwarrelt zelfs confetti naar beneden. Daaraan kan het dus niet liggen dat het me deze keer allemaal nogal onbewogen liet. Het komt, denk ik, door de hoofdrolspeelster.

Dolly, de koppelaarster, is een praatgrage plannenmaakster die zich met haar grote mond overal kan uitredden, onderwijl onophoudelijk de gein van de Bronx uitstralend. Ze wint het pleit door haar slimmigheden en haar ontwapenende optreden. Geen zinnetje zo gewoon of zij peurt er een lach uit. Dat lukte Carol Channing op Broadway en Barbra Streisand in de verfilming - alletwee comédiennes met een groot schavuiten-aplomb. Hier wordt de rol gespeeld door Linda Lepomme, elegant en lichtvoetig, charmant en innemend, maar veel te beschaafd en bescheiden voor een vrouw die larger than life zou moeten zijn. Haar dictie en voordracht zijn voorbeeldig, maar ze weet uit haar tekst zelden een lach te halen. En bijna alle keren dat Dolly het tegenovergestelde zegt of zingt van wat ze meent, is die dubbele bodem nauwelijks zichtbaar.

Wat ervan overblijft, is een veel te lieve, veel te aanvallige Hello Dolly die vooral de feilen van de musical aan het licht brengt. Dat kan de bedoeling niet zijn geweest.

    • Henk van Gelder