Carlo l'Ami nog niet met open armen verwelkomd in België. Dag, meneer. Op naar de volgende club; Bed en toilet mee op zoek naar werk

HARELBEKE, 30 SEPT. Om kwart over één parkeert er een camper met een Nederlands kenteken pal voor de hoofdingang van het stadion van de Belgische voetbalvereniging KRC Harelbeke. Aan het stuur zit Carlo l'Ami, een werkloze 26-jarige keeper. Hij zoekt in België naar een club en heeft zijn eigen bed en toilet meegenomen. Om de kosten te drukken, zegt hij.

l'Ami is ruimschoots op tijd. De training van Harelbeke, de hekkesluiter van de tweede klasse, begint pas vier uur en drie kwartier later. Het is dan ook stil in en rondom het Forestiersstadion. Alleen de terreinknecht verzorgt er uiterst secuur de grassprieten. Om de tijd te doden gaat l'Ami in het centrum op zoek naar een broodjeszaak en zet in zijn camper een kop thee voor zijn gasten.

Hij weet nog niet of hij mag meetrainen. Hij heeft wel contact gehad met trainer Marc Millecamps. Die zou hem misschien nog terugbellen, maar heeft dat niet gedaan. Desondanks is l'Ami naar Harelbeke, in de buurt van Kortrijk, gereden. Hij klaagt steen en been over het rijgedrag van de Belgen en over het ontbreken van warm water in de camper, maar hij is in een goede bui. Als hij een hele dikke man ziet lopen zegt hij met een brede grijns op het gezicht: “Dat is op dit moment de keeper van Harelbeke.”

Om kwart over vijf arriveert de eerste speler bij het stadion. Even voor half zes stapt de trainer uit zijn auto. l'Ami, in sporttenue, sprint hem tegemoet. Hij wordt niet bepaald met open armen verwelkomd. Millecamps, een ex-international, maakt hem duidelijk dat de doelman niet gewenst is op de training. “Ik had u wel gebeld als ik u had willen zien.” Ook het verzoek van l'Ami om dan met het tweede elftal mee te mogen trainen wordt door de strenge Millecamps afgewezen. Dag, meneer.

l'Ami keert teleurgesteld terug naar zijn rijdende huis. Hij haalt uit de camper een lijst van de Belgische clubs die hij de afgelopen weken heeft gebeld. “Ik ben bij tien gestopt. Iedereen was zo negatief, ongelooflijk.” Hij kreeg overal de bekende antwoorden, óf het gebelde bestuurslid zei dat zijn club al twee goede keepers had óf de club had al te veel buitenlanders onder contract. Hoewel echte uitnodigingen om te komen trainen ontbraken is l'Ami toch op pad gegaan. Want hij is vastberaden. “Ik wil in de top spelen. Ik ben een streber. Ik weet dat ik het kan en het er een keer moet uitkomen.” Het maakt l'Ami niet uit waar hij terecht komt als hij maar in het doel mag staan. Hij informeerde al bij collega Dido Havenaar naar de mogelijkheden in Japan.

Hij zegt voordat hij weer achter het stuur kruipt de trainer van Harelbeke niet te begrijpen. l'Ami heeft laatst in Turnhout een wedstrijd van de club gezien en volgens hem kan de keeper van de bescheiden tweedeklasser er “niets van”. “En afgelopen weekeinde hebben ze weer verloren. Drie-nul tegen Eeklo.” Hij tiert nog even verder. “Maar”, zegt hij dan, “misschien denk ik wel te veel aan mezelf.” l'Ami beseft ook dat hij bij elke vereniging waar hij zijn gezicht laat zien er onrust onder de aanwezige keepers zal ontstaan. Die zullen in hem een concurrent herkennen.

L'Ami geeft de moed in ieder geval nog niet op. Morgen zal hij zich bij Overpelt melden, een door de Nederlander Leo Canjels getrainde derde klasser. Daar mag de doelman, zo weet hij zeker, wel meetrainen. Dat deed hij verleden week ook al een keer. “En ik mocht terugkomen. Eén van de keepers is geblesseerd. Dus wie weet.”

Zijn opmerkelijke speurtocht was een dag eerder in Brugge begonnen. l'Ami kan de weg naar het stadion van Cercle niet vinden en komt te laat om mee te kunnen oefenen. Wel praat hij langdurig na met trainer Henk Houwaart. “Ik wist”, aldus l'Ami, “dat Houwaart een toffe vent is. Daarom ben ik bij hem begonnen. Had ik tenminste één houvastje. Houwaart zit hier al 25 jaar. Hij heeft veel connecties. Hij kent ook de voorzitter van Harelbeke. Hij heeft hem gisteravond nog proberen te bellen, maar dat is niet gelukt. Hij heeft beloofd dat hij me probeert te helpen.”

Carlo l'Ami, afkomstig uit Wassenaar, is één van de ongeveer tachtig profvoetballers in Nederland die geen werk hebben. Hij keepte in het betaalde voetbal bij Excelsior, SVV, Dordrecht'90 en Heracles en stond in 1988 zelfs nog een half seizoen onder contract bij PSV nadat Hans van Breukelen zich had geblesseerd in een zaalvoetbaltoernooi. l'Ami speelde twee wedstrijden in het eerste elftal van de landskampioen, tegen Den Bosch en Willem II, een aardige referentie.

Bij zijn laatste club, Heracles, kocht l'Ami zichzelf aan het begin van dit seizoen vrij. Hij heeft er nog steeds geen spijt van, hoewel de gehoopte en beetje verwachte interesse van clubs uitbleef. “Het is moeilijk om een Nederlandse vereniging te vinden”, aldus l'Ami. “Alles zit vol. Ik denk dat we in Nederland in hoeveelheid de beste keepers ter wereld hebben. Dat is in Frankrijk bijvoorbeeld heel anders. Wat je daar af en toe in doel ziet staan. Om te huilen. Maar ze willen daar geen gulden aan een keeper uitgeven. Ze kopen liever een spits.”

l'Ami wilde niet zoals de meesten van zijn lotgenoten thuis bij de telefoon zitten wachten totdat er misschien een club zou bellen. Spontaan kwam in huiselijke kring het idee op om met een caravan of camper langs een aantal Belgische clubs te trekken. Hij heeft, bekent hij, geaarzeld of hij het gezien de geringe respons van de clubs wel zou doorzetten. Deze week is het er toch van gekomen. l'Ami wil vooral benadrukken dat het om een serieuze missie gaat en “zeker geen poppenkast is”. Voor de camper hoeft hij wegens de publiciteit die de rit door België het bedrijf oplevert geen huur te betalen. Dat komt hem goed uit. Financieel zit l'Ami krap. Hij heeft inmiddels een uitkering aangevraagd, maar nog niets gehoord. De spaarcenten zijn bijna op. En over vijf weken verwacht zijn vrouw hun eerste kind. l'Ami: “Ze zou eigenlijk meegaan naar België, maar dat was me in haar toestand toch iets te link. Straks heet het kind Polleke.”

“Ik hoop”, zegt de doelman tot slot, “dat ik al die clubs die me geen kans hebben willen geven ooit het tegendeel kan bewijzen.” En weg is de dappere Carlo l'Ami. Op naar de volgende club.

    • Hans Klippus