Lunchpauzevoorstelling tegen een desolaat metrodecor; Gehaaide grappen uit de goot

Voorstelling: Wilt u zitten? Ik kan staan! van/door Karen van Holst Pellekaan, Mylène d'Anjou, John Buysman, Martine van Os en Martin van Waardenberg. Decor: Jan Boschhaert. Regieadvies: Jos Thie. Gezien: 27/9 in theater Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 25/10, 12.30 uur.

De zij-ingang van theater Bellevue is een ingang van de Amsterdamse metro geworden. Het station heet Gein - en dat zal wel niet geheel toevallig zijn. Een desolaat gangetje en een heus tourniquet brengen de bezoeker via unheimisch beton in een monumentaal metro-decor dat uitzicht biedt op een tegenoverliggend perron van smoezelig roze en vies geelgroen. In de tunnels aan weerszijden weerklinkt het gebulder van treinen. Tussen publiek en spelers liggen rails. En daar, aan de overkant, voltrekt zich tussen de vertrouwde reclames voor Pall Mall Export en de Bond tegen het Vloeken de lunchpauzevoorstelling Wilt u zitten? Ik kan staan!.

Drie kwartier lang duiken er vreemde types op. Een ongewassen zwerver trekt, over elkaar heen, alle kleren aan die hij in een vuilniszak vindt. Een zwerfster is gevlucht voor een stel vrouwonvriendelijke kangoeroes en filosofeert over de ideale manier om dood te gaan: “Eigenlijk is elke dood een mooie dood. Alleen de dood die je te wachten staat, da's nooit een mooie dood.” Twee losgeraakte majorettes wisselen ervaringen uit over de jongens van het koper. Een blinde mept met zijn stok overal tegenaan. Een mislukte kinderclown dringt zijn trucs op aan een niets vermoedende passant. Een vulgair stel vuurvreters komt even oefenen en een stewardess stelt een asynchrone automaat in werking. Het leven zelf, maar keihard en karikaturaal - verzonnen en gespeeld door vijf acteurs met comedy in hun vingers en door een paar prachtig gemodelleerde poppen uit het Poppenkeet-theater van Karen van Holst Pellekaan.

Over mensen in een metro-station valt een obligaat-desolate voorstelling te maken, vol betekenisvolle stiltes. Daar is hier geen sprake van. Op dat perron speelt zich niets meer of minder af dan een bezienswaardige reeks hardhandige grappen uit de goot, fraai gerangschikt en gehaaid van timing. Tot een patserig drietal tenslotte bekwaam twijfel komt zaaien, want was het nou wel of niet een echt metro-station?