Graag nog één keer Maradona

In een flits van nog geen tien seconden bleek vorige week dat voetbal nog leuk kan zijn. Wie anders dan een van de meest spirituele voetballers aller tijden, Diego Maradona, was verantwoordelijk voor de laatste momenten van voetbaleuforie in dit leven. De beelden waren geschoten tijdens de eerste training die de bijna 32-jarige Argentijn bij zijn nieuwe club FC Sevilla volgde. Hij legde met zijn linker voet de bal van buiten het strafschopgebied met een vreselijk effect akelig precies tussen paal en lat links van de doelman. Zoals alleen hij dat kan. En hij gilde van plezier.

Een tafereel waarbij je de tranen in de ogen schieten. De kans dat de kunstzinnige momenten van Maradona spaarzaam zullen zijn, is groot. Sinds hij op 24 maart 1991 met een strafschop zijn laatste officiële doelpunt maakte (met Napoli) en hij door een hel ging door cocaïne-verslaving, is hij nogal in gewicht toegenomen. Hij woog 90 kilo en nu nog 79 kilo. Nog vijf kilo en hij is weer op niveau, hoopt de Argentijnse coach van Sevilla Bilardo. Boven alles gaat bij "el pelusa' het plezier in voetbal, dat hij te lang moest ontberen.

Het is een lijdensweg geweest voor het mannetje uit een sloppenwijk van Buenos Aires, nadat hij door cocaïnegebruik in de wedstrijd Napoli-Bari vijftien maanden geschorst was. De wereldvoetbalbond moest bemiddelen tussen de mensenhandelaren van Napoli en Sevilla om Maradona weer te laten voetballen. Napoli claimde als eigenaar de eerste rechten, toen Sevilla naar de hand van de naar een rentree hunkerende Maradona dong. Maar de Argentijn wilde nooit meer naar Napels, de stad waar hij bezweek onder het leven. Na viereneenhalf uur discussieren tussen Napoli, de Italiaanse bond, Sevilla, de Spaanse bond en de FIFA was Maradona dinsdag voor 7,5 miljoen dollar van Napoli aan Sevilla verkocht.

Hij was vrij. Hij huilde als een vergeten troetelkind, terwijl hij zijn vrouw dankte, zijn dochtertjes, zijn manager Franchi, het Argentijnse volk en Napoli-voorzitter Ferlaino. Want dank zij Ferlaino was hij toch weer vrij man. Hij huilde zoals hij in Rome huilde, nadat Argentinië in de finale van het WK van West-Duitsland had verloren na een onterechte strafschop. Hij had wereldkampioen willen worden. Wie had hem dat niet gegund? Wie gunt hem nu niet een glorieuze rentree? Al is het maar één wedstrijd, één weergaloze actie, één fantastisch doelpunt. Met de hand van God graag.