Het Maastrichts (2)

In zijn bijdrage van 19 september noemt Anil Ramdas het "triest en typerend tegelijk' dat er in Europa niet wordt herdacht dat vijfhonderd jaar geleden "Antonio de Nebrija van de Universiteit van Salamanca het eerste boek schreef in een volkstaal'.

Dat er geen herdenking plaatsvindt, ligt er waarschijnlijk aan dat velen in Europa, anders dan Ramdas, op de hoogte zijn van het bestaan van een middeleeuwse letterkunde in de volkstaal en wel eens hebben gehoord van namen als Dante, Geoffrey Chaucer en Jacob van Maerlant.

Van de staatkundige geschiedenis van de Middeleeuwen heeft Ramdas evenmin veel kaas gegeten. In de Middeleeuwen begrepen burgers en bestuurders elkaar niet, betoogt Ramdas, omdat de laatsten het Latijn hanteerden. Zo is het niet: het Latijn was in de Middeleeuwen (en lang daarna) de taal van Kerk en wetenschap, geregeerd werd er in de volkstaal. Als dat niet zo was geweest, had Ramdas er lelijk naastgezeten met zijn stelling dat de identiteit van volks- en bestuurstaal bepalend zijn geweest voor de Europese natievorming. Immers, ook deze natievorming heeft haar wortels in de Middeleeuwen.