Column

Harmonie

Bij mijn eerste liefde Linda hadden ze een hond, een Basset. Volgens mij werden er in die jaren ook schoenen van die beesten gemaakt. Die hond was zo'n buikschuiver met een paar van die slappe oren en van die hele luie ogen. Zo'n lome, verdrietige blik. Als je bij een opkomend griepje iets te lang naar hem keek begon je spontaan hartverscheurend te huilen. Het was een beestje dat het in hockeykringen goed deed. Het was absoluut geen asielzoeker. Integendeel. Hij was uitsluitend te krijgen bij een oplichtend echtpaar in Harderwijk en je kreeg na het betalen van heel veel geld de hond, plus een Engelstalige stamboom en een cholesterolarm dieet mee. Getooid met een Engelse naam hingen de Bassets een beetje rond het clubhuis van de hockeyclub en stoorden zich zeer aan de speelsheid van de Golden Retrievers en het ordinaire, intieme gesnuffel van de vuilnisbakkenrasjes.

Als ik Dick Advocaat zie moet ik altijd aan de hond van Linda denken. Dick kijkt altijd in de camera alsof hij net een pond hasjcake bij de thee heeft gesnoept. De oogleden zijn wel omhoog, maar de pupillen hebben de vraag nog niet helemaal gehoord. Even wennen aan het licht en dan volgt er nog een spannende stilte van luttele seconden. Hierna hoor je hem praten, maar waar komt het geluid vandaan? Uit zijn oren? Zitten er lippen in zijn kalende schedeldak? Je hoort hem wel, maar je ziet niks bewegen.

Tijdens het antwoorden bekijkt hij de vakantiefoto's uit Benidorm, helpt hij zichzelf herinneren dat hij Wim Jansen nog moet bellen en vraagt hij zich af of die Nederlandse reclameborden per vliegtuig komen of daar ter plekke worden geschilderd.

Een ontzettend aardige man, die zo in de showroom een Opel Manta kan verkopen en die zich terughoudend, bescheiden opstelt in de buurt. Geen koninginnedagvierder met een oranje sjerp zal ik maar zeggen.

En omdat het mij zo'n aardige man lijkt vond ik hem zo sneu afgelopen woensdag. Als Van Gaal verliest is het niet zielig. Die bijt van zich af, heeft een mening en gaat 's avonds thuis gewoon het gras maaien. Cruijff blijft na verlies ook altijd in de camera loeren met zo'n blik van: wat nou? Heb ik iets van je aan? Maar Advocaat was zo sneu. Het is natuurlijk ook niet leuk als je tegen een ploeg als Noorwegen speelt. Ik vond de Noren, eerlijk gezegd, nogal aanstellerig. Steeds maar rennen, altijd maar dat tempo erin houden, haast hebben bij een ingooi, nooit eens even een balletje ontspannen rond spelen, maar steeds richting het Nederlands doel. Uitslovers. Voor internationaal woensdagavondvoetbal vond ik ze uiterst irritant. Het leek wel of ze wilden winnen.

Ook die blijheid bij die goal kwam zo amateuristisch over. Het leken wel Denen, die waren ook zo uitzinnig toen ze Europees kampioen werden. Nou hadden wij dat in 1988 ook, maar ondertussen weten we gelukkig beter.

Jansma stelde nog een paar kritische vragen aan onze bondscoach, maar die stuitten gelukkig op zijn prachtige blik en het schijnt dat hij afgelopen nacht hardop in zijn slaap antwoord heeft gegeven. Het is de gewoonte om een verliezende trainer te ontslaan, maar ik bid en smeek de KNVB'ers de sympathieke Hagenaar bij de ploeg te houden. Zelden waren trainer en elftal in zo'n perfecte harmonie. Dick Advocaat is Rijkaard, Bergkamp, Van Basten en De Boer in één. Dick Advocaat is het Nederlands elftal. Zoals hij kijkt spelen zij, halen ze hun kousen op, maken ze hun veters vast en lopen ze in de catacomben richting het volle stadion met naieve blije Noren.

Laten we de wedstrijd kort samenvatten:

“Jammer dat u verloren heeft, meneer Advocaat?”

“Dat weet ik niet, ik heb nog geen krant gelezen”.