Het verdwijnen

Je zag een kudde nijlpaarden op de oever van wat vorig jaar nog een rivier was.

Je zag een vlakte zonder gras, zonder insecten, zonder reptielen, zonder vogels - afgezien van het cliché van een wachtende gier.

Je zag het transport van zebra's en gazellen naar een inderhaast ingerichte kraal, waar ze werden gedrenkt en gevoederd.

De BBC toonde dinsdagavond de droogte in Zimbabwe, droogte als facet van een groter probleem: ruimtegebrek.

Iemand vroeg of het niet vreemd was zoveel zorg aan dieren te besteden. Iemand antwoordde dat hij een boerderij annex safaribedrijf probeerde te runnen, dat hij daarmee de kost gaf aan zestig gezinnen, dat er voor deze mensen geen toekomst was zonder wild. Het hooi voor de gnoes moest als hooi voor de economie van Zimbabwe worden opgevat.

Het treurigste is ondertussen niet het verdwijnen van een kudde nijlpaarden, hoewel dat ongetwijfeld een kolossale vorm van verdwijnen is, maar het idee dat al het wild in vee verandert, dat van alle dieren op aarde alleen de boerderij- en dierentuinversies zullen overleven.

Je zag de cameraploeg bezig eigenhandig een hopeloos verlaten olifantsjong op te lappen. Ze gaven het dier hun eigen water, hun eigen appelen en sla... voor een happy-end had je op dat moment moeten ophouden met kijken.