Gerief

Zestien jaar geleden beschreef Tamar een ontmoeting met een behoorlijk dom meisje dat voor Simon de Wit - ook al verdwenen - met een groot bord om haar nek stond te demonstreren uit naam van de Nederlandse vrouwenbeweging. HANDEN AF VAN DE KINDERBIJSLAG!!! stond in rode letters op het bord. Tamar stopt, stapt van haar fiets en zegt: “Die kinderbijslag, dat is toch verschrikkelijk reactionair? Daar moet je toch niet voor zijn?” Als de demonstrante zegt dat de vrouw die kiest dat zij een kind wil, recht heeft op kinderbijslag repliceert Renate: “Waarom? Dan kun je net zo goed een bijslag op benzine geven omdat de automobilist rijden wil”.

Er is kennelijk toch veel veranderd sinds 1976. Zou Tamar, als zij nog leefde, nog steeds met gespeelde verontwaardiging over die ”katholieke fokpremie' schrijven, net als over andere zaken die het ouderschap vergemakkelijken?

Als iemand iets echt graag wil, heel verschrikkelijk graag wil, dan moet hij dat mogen, is steeds meer het idee. Ook als hij er eigenlijk te arm voor is, of niet sterk of flink of vruchtbaar genoeg, of als het voor gewone stervelingen verboden is.

De kinderbijslag was een voorbode van de gerieven die allemaal nog zouden volgen. Natuurlijk krijgen mensen kinderen omdat zij dat graag willen. Er zou, in dit welverzorgde hoekje van de wereld, amper een kind minder geboren worden als daarvoor geen premie was uitgeloofd - en wat dan nog? Twintig jaar geleden vond een groot deel van de bevolking het nog moreel afkeurenswaardig als een echtpaar geen kinderen kreeg. Zomaar een beetje gezellig met z'n tweeën zitten, lekker makkelijk ja, dat moest niet mogen; ook God vond dat heel verkeerd. Hij was tenslotte niet voor niets tegen het nichtendom.

Nu is God dood en mag iedereen dus kinderloos blijven, maar wel geloven de meeste mensen nog dat het erg fijn is om ze te hebben. Het is een recht. En dus worden er nog steeds, zoals dat heet, voorzieningen aangeboden. Er zijn inmiddels voorzieningen bij gekomen voor wie langs natuurlijke weg niet tot kinderen krijgen in staat is, en ook voor wie zo dom is geweest om er per ongeluk aan te beginnen maar dat binnen zestien weken in de gaten krijgt.

Het berusten mevrouw, dat gaat er uit. Tegelijk met de armoe en de kousenstoppage en de Lieve Heer is het verdwenen; de merites van het afzien worden alleen nog in de wielersport erkend. Wie zijn been in de maaidorser heeft gestoken bestelt bij het GAK een nieuw exemplaar. Wie stottert mag spraakles, wie niet rijk is maar wel stout mag een advocaat, wie beroerd wordt van zijn werk hoeft niet meer te werken. En zo worden we allemaal steeds gelukkiger.

(Tenminste, bijna allemaal, want in een enkel geval is het vooral makkelijk voor de medeburgers, als iemand zonder omhaal aan zijn gerief wordt geholpen. Zoals bij die gratis heroïne voor verslaafden. Dat zou je haast een hygiënisch idee kunnen noemen: mensen die op hun eigen onbeholpen wijze op weg zijn naar de verdoemenis, een stevig steuntje in de rug geven.) “Gehandicapte kan seksuele diensten soms vergoed krijgen”, stond vorige week boven een Volkskrant-berichtje. Dit behelsde dat het een Schiedamse mijnheer - op welke wijze gehandicapt stond er helaas niet bij - niet gelukt was om van de sociale dienst een vergoeding voor het bezoek van een prostituée te krijgen. Maar, zo werd door de Raad van State direct aan de uitspraak toegevoegd, dat was niet uit principe maar omdat “in dit geval niet duidelijk is of de hulpverlening geschiedt als onderdeel van de psychische behandeling”.

Behandeling ja, pretje nee, schijnt de Raad van State dus nog wel te vinden. Een wat behoudende visie op het verschijnsel seks. Maar dat ”seksuele diensten' hulpverlening zijn, dat staat nu in ieder geval vast. Toch een uitspraak van betekenis, als hij niet wordt gedaan door zo'n hedendaagse hoerenwoordvoerster, maar door een van de hoogste rechtsorganen van het land.

Volgens mij is dit voor de aan- en woordvoerders van de prostitutie het juiste moment om een getemde versie van hun kleurrijke bedrijf op te richten, een soort treintaxi van de prostitutie. Iets minder feestelijk en luxueus misschien, maar net wat aanvaardbaarder voor de gemiddelde ambtenaar - en betaalbaar.

Brede lagen van de bevolking wachten nu immers vol ongeduld op het moment dat ook hun handicap erkend zal worden, en ook zij in aanmerking komen voor seksuele dienstverlening, al dan niet vergoed door de sociale dienst. Wie zal nog spreken van liefde, waar je gewoon je gerief kunt eisen? Er is meer voor nodig dan de Nederlandse overheid in huis heeft om vol te houden dat bejaarden, schelen, tandelozen, lelijkerds, albino's, pathologisch verlegenen en kalen geen recht hebben om geholpen te worden. Voor we het woord ”gemeenschapskosten' kunnen uitspreken zit de seksuele hulpverlening in het ziekenfondspakket.

En dan is die bijslag op benzine van Tamar nog maar een kwestie van tijd. Een bescheiden bijslag natuurlijk, in dit tijdsgewricht, en met een bijbehorende ideële reclamecampagne onder het motto Geniet, maar rij met mate.