17 miljoen

Je bent niet zo piep meer en toch wil je nog wel wat. Bijvoorbeeld dit: morgen wakker worden en in het ochtendblad lezen dat alle sponsoring voortaan verboden is.

Zou de KNVB 17 miljoen gulden van de NOS ontvangen voor in grote meerderheid kwaliteitsarme voetbalwedstrijden gedurende één enkel jaar? Streep erdoor! Het recht op uitzenden is voortaan gratis. Wie naar het stadion wil, moet betalen (net als bij schouwburg en popconcert), maar de duurste plaats kost maximaal een tientje en alle vip-boxen worden teruggetimmerd tot normale zitplaatsen voor normale liefhebbers.

Verder wordt Berlusconi door de leden van de AC Milan afgezet, evenals Bernard Tapie bij Olympique Marseille, terwijl de heer Gil van Atletico Madrid ten spoedigste wordt verplicht de persmensen op vertoon van een geldige perskaart zonder pesterijtjes en zonder financiële eisen binnen te laten. Hij mag dit weigeren, maar de straf is dan het totale verzwijgen van de daden van zijn dure elftal. Wedden dat Gil binnen een half jaar op de knietjes komt bedelen of er s.v.p. weer over hem en zijn voetballers kan worden geschreven?

Waarom is dit dromerij? Het zou de werkelijkheid moeten zijn, indien er nog idealisme in deze sector bestond, maar dat laatste is niet het geval. Noortje van Oostveen, die vroeger bij radio en televisie werkzaam was, schreef in De Volkskrant over die 17 miljoen: “Dit is een nette krant en ik schrijf niet op wat ik denk.”

Nu is NRC Handelsblad minstens zo netjes, maar ik ben anders gebouwd dan mevrouw Van Oostveen en het moet van mijn lever, dat de top van de voetbalmaatschappij net zo verloedert als die politici, die zich door het vaderlandse bedrijfsleven lieten vervoeren en fêteren in Barcelona tijdens de Olympische Spelen van deze zomer. Bij lezing van elk bericht, dat meldt dat er in het stadion meer vip-boxen zullen worden gebouwd, krijg ik regelrecht de ziekte in. Jeuk over mijn hele lichaam, zou collega Youp van 't Hek zeggen. Waar het mij om gaat, is dit: voetbal was ooit een sport van het volk en moet dat opnieuw worden. Jan-met-de-pet is dat in letterlijke zin niet meer, maar we weten bliksemsgoed wat we bedoelen als we het over het originele voetbalvolk hebben. We bedoelen dan niet de yuppies. Laat die naar het hockeyen gaan. Leuke sport en doordrenkt van een gezelligheidssfeertje dat in topvoetbal uiteraard ontbreekt.

Men is de laatste tijd volkomen verkeerd bezig. Vraag je een voorzitter van een betaald voetbalorganisatie naar de vooruitzichten op een nieuw seizoen, dan zegt hij: “We hebben de financiële middelen van 2,1 naar 3,2 miljoen vergroot, dus dat gaat de goeie kant uit”. Hij zou volgens mijn idee hebben moeten zeggen: “De oefencampagne is aardig verlopen. We wonnen drie keer en speelden éénmaal gelijk. Onze nieuwe midvoor, uit eigen kweek voortgekomen, schoot vijf keer raak en onze nieuwe keeper, daar moet je eens op letten. Dat wordt een grote”.

17 miljoen! De lef om het te durven vragen zonder ook maar de geringste verzekering van verbeterde prestaties of vergrote entertainment-waarde te kunnen geven. Maar volgens de wet van vraag en aanbod klopt het als een zere vinger, want de tv-organisaties buitelen over elkaar heen in hun haast om contracten aangaande voetbalwedstrijden af te sluiten.

U weet - dit was een droom. En het ontwaken was bitter. Wie geeft nu werkelijk leiding aan de internationale voetbalwereld? Het gaat daarbij niet in de eerste plaats om een spelregelwijziging van zeer beperkte omvang, maar om het antwoord op de vraag, wie nu eigenlijk bepaalt waar het schip heen vaart? Het lijkt wel alsof het willoos rondzwalkt, voortgedreven door de waan van de dag.