Soldaten zonder vaderland leiden Europa

In de Europese Gemeenschap zijn we te beschaafd om met elkaar op de vuist te gaan. We zitten liever tot diep in de nacht achter de vergadertafel om geschillen uit te praten. Daar win je geen veldslagen mee, want diplomaten zijn generaals zonder leger, meer niet.

De echte economische en politieke macht lijkt in handen van Bundesbank-generaals en onvermoeibare legers soldaten zonder vaderland, telekids met telefoon en beeldscherm, die handelen in valuta en beslissen over de waarde van munten, de rente, economische vooruitzichten en vooral het aanzien van landen. De Gemeenschap vecht een keurige onderlinge oorlog uit. En het referendum in Frankrijk? Een historisch treffen. Welke kettingreactie zal de uitslag hebben? Enkele voorspellingen.

OUI

Politici zien hun inspanningen beloond. De bevolking van Europa gaat over tot de orde van de dag, behalve in landen waar men financiële pijn (Italië; zelfs de maffia ontvlucht het land) en vernedering (Groot Brittanië) voelt.

De valuta-oorlog zal tot rust komen, maar blijft niet zonder ingrijpende gevolgen voor de wisselkoersen. Geen mooie woorden, maar keiharde daden. Een Brede Herwaardering.

De Duitse centrale bank ziet zijn politiek gesteund en houdt vast aan de eigen koers. Rente en munt blijven op peil. Ook in Duitse economische provincies, als Nederland.

De Europese centrale bank komt in Maastricht, om de Duitsers in te tomen, maar een Duitser krijgt de leiding. Tja.

Aandelenkoersen vliegen omhoog, als reactie. Daarna valt het weer terug. Een mooie tijd voor actieve beleggers/speculanten.

Voor de mannen van de beurs zijn het sombere tijden. Tijdens de krach van 1987 stonden ze op alle voorpagina's, maar dezer dagen lijkt hun handel een Monopoly-spel vergeleken bij de vloedgolven in de valutahandel. Of is dat een spel? Voor ons worden vakanties in landen die hun munt devalueren goedkoper, tenzij ze daar de prijzen verhogen. Ook produkten uit die landen dalen in prijs, mits importeurs dat aan hun klanten doorberekenen.

NON

Ontreddering. In de politiek worden de messen geslepen. Wie in Maastricht op de eerste rij stond in het flitslicht van de fotografen, krijgt een mooie baan elders. Er vormt zich een nieuwe politieke frontlinie, die probeert om de bevolking te activeren. De centrale macht van de Gemeenschap brokkelt af. Je moet een ei breken om een omelet te bakken. Het blijft nog lang onrustig, maar Europa gaat hoe dan ook door.

Buiten Europa haalt men opgelucht adem. Andere grootmachten kunnen de landen misschien makkelijker tegen elkaar uitspelen.

En de valutahandel? Ook die blijft onrustig, want ieder land stelt de eigen belangen voorlopig voorop. Dat kan niet te lang duren, want alleen de valutahandelaren profiteren daarvan.

In Duitsland en omringende marken-landen heerst monetaire rust. Een sterk blok. Geen renteverhoging of devaluatie.

Iedereen beschuldigt de Bundesbank van Duits egoïsme. Om de samenwerking te redden verlaagt men de rente. Daar los je de problemen in andere landen niet mee op, maar het brengt even rust.

De Europese centrale bank gaat niet naar een van de grote landen. Na een lange nacht afstrepen en slaande deuren blijft Amsterdam over? De eerste president? Onze W. Duisenberg.

En de aandelen. Maandag een schrikreactie of een doodstille dag, omdat niemand iets durft te doen. De wisselkoersen zijn te heftig in beweging. Dan volgt een renteverlaging en dat helpt de koersen. Op alle beurzen zal het een paar maanden onrustig blijven. Volgt er een flinke klap naar beneden, dan moet je weer denken aan aandelen kopen.

Voor de bewoners van landen die een marken-koers varen, zoals wij, wordt het buitenland goedkoper. Maar onze exportprodukten stijgen in prijs. Dat werkt in ons nadeel.