Rome

Eigenlijk schrijft pater Goddijn altijd hetzelfde artikel, namelijk over de afgrondelijke slechtheid van "Rome', per keer met andere voorbeelden.

In NRC Handelsblad van 10 september worden bijvoorbeeld niet de leerstellige standpunten van Eugen Drewermann, die zich nu eenmaal niet verdragen met de gangbare rooms-katholieke leer, onder de loep genomen, maar wordt de brave man als "dissident' gedoodverfd: een eenzaam, eerzaam strijder voor recht en waarheid boven wie de dreiging van de Goelagarchipel hangt. En Rome vervult in deze geïnsinueerde vergelijking uiteraard de rol van de "onderdrukkende' gewetenloze partij van de Pravda.

Gaat de socioloog Goddijn zó op in zijn organisatorische modellen dat de rooms-katholieke priester Goddijn niet meer van zijn gezond weet, al zijn theologie vergeet en als gerechtvaardigde "wensen die lijnrecht ingaan tegen de kerkpolitiek van het Vaticaan' karakteriseert wat in feite theologische standpunten zijn. Hoe kan men theologisch aan elkaar breien dat ongewijde pastorale werkers de bevoegdheid verleend wordt. Zo zou men wijding kunnen definiëren "in de eucharistie voor te gaan' - ongewijde gewijden?. Overigens is dat "voorgaan in de eucharistie' al een terminologisch voorschot op bepaalde veranderingen - strikt genomen spreekt een katholiek van het vieren/celebreren/opdragen van het misoffer.

Het gemak waarmee Goddijn dogmatische en disciplinaire zaken op één hoop gooit (respectievelijk priesterschap voor vrouwen, ongewijde pastorale werkers, en gehuwd priesterschap) toont precies aan waarvoor Rome beducht is: onverschilligheid over de geloofsinhoud. Dáár gaat de strijd over, niet over structuren, modellen en ander sociologisch gesnor.