Liefde

Ook mensen kunnen heel aanstekelijk zijn. Vandaag dacht ik aan de klim naar de Glecksteinhütte, niet die van dit jaar, maar die van 1990.

Het hoogteverschil beloopt 1100 meter. Je kunt een kleine 300 meter hogerop beginnen, maar ook dan blijft genoeg te klimmen over om een geoefende wandelaar drie uur zoet te houden.

Daarboven, waar de wereld schittert van het ijs, waar de eeuwige kou je in het gezicht waait, heerste een gezellige drukte van mensen die terugkeerden van of zich voorbereidden op gletsjertochten, en mensen zoals wij, die alleen maar kwamen kijken.

Het bejaarde echtpaar bleef maar even. Zij was slecht ter been en ze moesten op tijd weer beneden zijn. We haalden ze in bij de passage van een rotswand. De man had zijn vrouw bij de hand genomen. Hij ging iedere keer een stap voor, draaide zich dan om en wachtte zonder een spoor van ongeduld tot zij dezelfde stap had gezet.

Ze vertelden dat ze Amerikanen waren, bijna zeventig en hun hele leven al verslingerd aan bergen. Ik knikte. Natuurlijk, zo'n tocht begon je niet pas op je zeventigste, zo'n tocht stond in het teken van heel je leven en al je liefde, liefde voor het landschap, liefde voor vroeger, liefde voor elkaar.

Ik zei die mensen dat ik bewondering voor ze had. Ze reageerden gelukkig. Ze begrepen precies wat ik bedoelde.