De babyfabriek

Het artikel van Michèle de Waard ("De babyfabriek') in het Zaterdags Bijvoegsel van 29 augustus heeft mij bijzonder onaangenaam getroffen vanwege de uiterst negatieve toonzetting.

De door De Waard beschreven excessen in de reageerbuistechniek staan niet op zichzelf, aangezien uitwassen in alle andere disciplines eveneens zijn waar te nemen (zoals de plastische chirurgie van popzanger Michael Jackson). Bovendien passen ze meer in de sensatie- en roddelpers dan in een serieus artikel in NRC Handelsblad.

Dat een IVF-behandeling ook buitengewoon succesvol kan verlopen wordt nergens uit de doeken gedaan. Het is echter aan deze - in het artikel verguisde - techniek te danken dat mijn man en ik na slechts één poging ons de gelukkige ouders mogen noemen van een kerngezonde dochter en zoon. Zonder deze "babyfabriek' hadden wij zeer waarschijnlijk nog tot het intens verdrietige leger der ongewenst kinderlozen behoord. Ook de zwaarte van de behandeling viel mee, omdat bij het aanprikken van de eitjes een roesje werd toegediend. Dat de heer Dunning, hoogleraar cardiologie, de (harteloze) mening is toegedaan dat een reageerbuisbaby in het "pretpakket' hoort, bewijst weer eens te meer hoe ontstellend onverschillig men tegenover ongewenste kinderloosheid staat. Het is immers een levenslang verdriet geen ouder, maar ook geen grootouder te mogen zijn. De heer Dunning ziet dan ook over het hoofd dat dit pijnlijke gemis onherroepelijk tot een hoge medische consumptie (echtscheidingen, suïcides, arbeidsongeschiktheid) leidt.

Het zou bijzonder wenselijk zijn indien er ruime financiële middelen voor meer onderzoek beschikbaar worden gesteld teneinde de reageerbuismethode te kunnen perfectioneren. Hierdoor zou het succes-percentage omhoog en het aantal meerlingen omlaag gebracht kunnen worden.