Nieuw ballet van Zeca Nuñes over crime passionnelle; Erotiek met een wastafel

Voorstelling: Vierkeer. Regie, choreografie: Zeca Nuñes; dans: Rose Akras, Brazilia Botelho, Jorge Filio, Han van Poucke; geluidsband: collage uit films; kostuums: Mia Spil; licht: Bert van Oldeniel; artistieke adviezen: Barbara Duifjes. Gezien: 16/9 Studio Danslab, Amsterdam. Aldaar: t/m 20/9.

De Braziliaanse acteur, danser en choreograaf Zeca Nuñes woont en werkt sinds 1988 in ons land. Aanvankelijk vond hij aansluiting bij mimegezelschappen als Bewth of het Grif-theater. Maar al vlug bracht hij eigen produkties uit in (dans-)werkplaatsen als Perron 2 en Studio Danslab in Amsterdam of Korzo in Den Haag. In dit circuit circuleert ook zijn jongste voorstelling Vierkeer, een zogenoemd cinematografisch dansstuk.

Het is altijd riskant om de middelen van het ene medium (film) toe te passen op een ander (toneel). Filmische kunstgrepen als het vooruit- of terugblikken in een geschiedenis werken dikwijls vertroebelend in het theater. Presenteer je het verhaal als filmrushes, in dit geval dertig scènes, dan is al vlug het verband zoek. Verrijden daarbij steeds de decorstukken om de indruk te geven dat de camera de handeling vanuit verschillende hoeken registreert, dan ebt de spanning weg.

Vierkeer is geënt op de thriller. Een crime passionelle die begint bij het einde en sprongsgewijs terugvoert. De veroordeling is achter de rug, de schoten vallen en de verleiding moet nog plaats hebben. De collage van soundtracks uit films, als Alfred Hitchcocks Topaz of Touch of evil van Orson Welles begeleiden de handeling.

Twee mannen en twee vrouwen spelen de stereotype rollen van de brave borst, de macho, de vamp, de maagd, de moordenaar of de vrouwelijke equivalent. Elk personage heeft zijn domein. De boekenkast is de gevangenis van Jorge Filio. Han van Poucke gebruikt de kookringen van een oud fornuis voor heel andere doeleinden. Rose Akras beleeft de erotiek met een wastafel, terwijl Brazilia Botelho zich een Emanuelle waant rond het bed.

De choreografieën van Zeca Nuñes kenmerken zich door hun Latijnse aard. Theatraliteit wordt gecombineerd met show, klassieke danspassen met revue-stijl. Meestal is zijn werk oppervlakkig en soms onderhoudend. Vierkeer doet mij echter denken aan de eerste "serieuze' sekstheatervoorstellingen op de Amsterdamse Wallen zo'n twintig jaar geleden. Geregisseerd en belicht door een paar handige jongens uit de vrije-theatersector en gebracht door studenten die een extraatje konden gebruiken. Het genre waarin bij het uitwisselen van een tongzoen het been in een arabesk wordt opgetild.