Oude en nieuwe succestypes in show Paul van Vliet

Paul van Vliet jubileumshow, Ned. 1, 20.25-21.28u.

Paul van Vliet was, in december 1989, van plan een paar avonden in het hem dierbare Circustheater te Scheveningen zijn jubileum te vieren met een gelegenheidsprogramma van oude liedjes en oude succestypetjes. Het met losse hand samengestelde retrospectief groeide echter - letterlijk op veler verzoek - uit tot een volwaardige jubileumshow waarmee hij een seizoen lang op toernee was. Aan het eind daarvan werd de voorstelling, eveneens in het Circustheater, op beeldband vastgelegd. Van Vliet bekeek de banden, zag dat het er mooi op stond, maar achtte zo'n eenvoudige registratie niet voldoende. Er moest, om er televisie van te maken, méér gebeuren.

De bestaande reportagebeelden zijn vervolgens door Marcel de Vré en Ferd Hugas, doorgaans werkzaam in de industriële filmsector, gebruikt in een driedelige terugblikserie die vanaf vanavond in hoog tempo door de AVRO wordt uitgezonden. Behalve in de welluidende liedjes en de nostalgische conférences (“als je vader en moeder vroeger ruzie hadden, dan was je niet bang voor een echtscheiding, dan was je bang voor de kwaliteit van het avondeten”) uit zijn jubileumshow, is Paul van Vliet nu ook te zien in een paar nieuwe scènes op lokatie (met Majoor Kees bij het Nederlands elftal) en in aandoenlijke archieffragmenten. Er is een Polygoon-filmpje over de eerste aarzelende schreden met het Leidsch Studentencabaret, er zijn beelden van de bouw van het Haagse theatertje Pepijn en er worden een paar minuten vertoond van de conférence voor de pas verloofde Beatrix en Claus, die Paul van Vliet in de opstandige jaren zestig zijn monarchistische - en dus rechtse - imago bezorgden.

De eerste aflevering gaat, onder het motto Ik ben zo vaak opnieuw begonnen, voornamelijk over vroeger, in de tweede (zaterdag) worden nog wat grote successen opgehaald en in de derde (volgende donderdag) wordt de lijn doorgetrokken naar de koers die Van Vliet in zijn huidige theatershow is ingeslagen. Het resultaat is, afgezien van de obligaat aanprijzende commentaarteksten door een stem buiten beeld, een bezienswaardig antwoord op de vraag hoe theaterbeelden het best zijn over te plaatsen naar een tv-programma.