Maastricht: de Fransen bereiden hun vonnis voor; Ja is het enige alternatief

Zondag wordt de Fransen gevraagd een simpele vraag te beantwoorden: willen zij een nieuwe structuur in Europa of niet? We kunnen eindeloos muggeziften over hoe het best mogelijke verdrag eruit zou moeten zien. Maar welk specifiek, concreet alternatief is er voor Maastricht?

Is er, buiten een "nee', nòg een Europees alternatief dat iedereen, van communistenleider Georges Marchais tot Jean-Marie Le Pen van het Nationaal Front, zou willen omarmen? Hoe kunnen we er zeker van zijn dat wanneer de Fransen nee zeggen Duitsland er ook een volgend keer van zou afzien het volle gewicht van de Duitse mark te laten gelden in het touwtrekken om de macht in een op de ecu gebaseerd systeem?

Als de nee-stemmers winnen, zijn de kansen voor Frankrijk en Europa voor lange tijd verkeken. Sinds het afketsen van de Europese Defensie Gemeenschap in 1954 heeft Europa er 38 jaar over gedaan om een begin te maken met een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid. Sinds het plan-Fouchet, voorgesteld door de Gaulle, in 1962 werd verworpen, heeft de wederopbouw van de politieke eenheid dertig jaar gekost.

Ik wil de kiezers geen schrik aanjagen. Men hoeft alleen maar de feiten onder ogen te zien. Zoals ondernemers, bankiers en deskundigen terdege beseffen, zou een "nee'-stem een zware schok voor het Europese Monetaire Stelsel betekenen. Nu al hebben het Deense nee en een mogelijke Franse tegenstem geleid tot devaluatie van de Italiaanse lire. Een overwinning voor nee zou, met de instabiliteit die eruit voortvloeit, ongetwijfeld tot een rente-oorlog tussen de Europese landen leiden, en daarmee tot een afname van de groei en een toename van de werkloosheid - om nog te zwijgen van de politieke chaos in een Duitsland dat al kampt met problemen van de hereniging.

Willen we de weg naar groei en werkgelegenheid hervinden, dan kunnen we niet zonder een gezamenlijke munt. Het behoud van 12 verschillende munteenheden betekent een verspilling van ca. ƒ50 miljard per jaar puur aan indekking tegen valuta-risico's. Daarbij komen de investeringsrisico's. Dan te bedenken dat de pleitbezorgers van een gemeenschappelijke rekenvaluta de zaak nog verder willen compliceren door invoering van een dertiende munt naast de bestaande.

Europa neemt veertig procent van de wereldhandel voor zijn rekening, en is daarmee het grootste handelsblok ter wereld. Komt er één munt, dan zal onvermijdelijk op internationale beurzen op een dag in ecu's worden gerekend en niet langer in dollars. Alleen onder die voorwaarde zal Europa eindelijk ten volle kunnen profiteren van zijn indrukwekkend potentieel op intellectueel, economisch en commercieel gebied.

Fransen die aarzelen wil ik vragen: waarom denkt u dat alle landen van Europa willen worden opgenomen in het Europa van Maastricht? Denkt u dat wat goed is voor Zwitserland, Oostenrijk, Zweden en Noorwegen slecht zou kunnen zijn voor Frankrijk? Hoe krachtiger het "ja' aanstaande zondag klinkt, hoe sterker Frankrijk zal staan in het Europa van morgen.