Cabaret-duo Basterd doet groot beroep op publiek

Voorstelling: Tot hier en nu verder, door cabaret Basterd (Onno Innemee en Robert Spaapen). Teksten: Bart Leijnse. Gezien: 16/9 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 19/9, daarna elders.

Soms bewegen de samenspraken van Onno Innemee en Robert Spaapen, vorig jaar de winnaars van het Amsterdams Kleinkunstfestival, zich op het scherp van de snede. Als het bijvoorbeeld gaat over vriendschap, of over een vader die bang is zijn kind te verliezen. In een fonkelend geschreven kwis-parodie wordt een man de herrijzenis van zijn verongelukte zoontje als hoofdprijs in het vooruitzicht gesteld, maar eerst wordt hij door de presentator bedolven onder een bombardement van moeilijke vragen. Dat is een spannende scène, te meer door de timide underdog die Onno Innemee op dat moment speelt.

In de nieuwe voorstelling van het cabaret-duo Basterd beweegt zich echter lang niet alles op dat hoge niveau. Er is een geestig macho-liedje (I'm a man / I shave twice a day / to prove I'm not gay / which I'm not / I screw girls a lot), er is een man met een turbo-carrière die zich tegenover een junk laat ontvallen dat hij jaloers is op diens avontuurlijke bestaan, er is een Herenleed-achtige party-dialoog en er is een modern relatiegesprek met absurde trekken. “Je moet niet denken dat het éts voor me betekend heeft!” zegt de partner die wil breken. “Je zegt maar wat om me te troosten,” huilt de ander.

Maar in heel wat andere sketches komt de auteur niet veel verder dan wat bizarre zinnetjes, die door de twee spelers met inzet van al hun krachten tot leven moeten worden gebracht. Ze doen hun best: Innemee speelt effectief met zijn nietige gestalte en zijn droevige ogen, terwijl Spaapen voornamelijk de rol van stootblok en aangever vervult. Het is alleen niet altijd voldoende. In de voorstelling vallen gaten die de vaart er uithalen en een te groot beroep doen op de welwillendheid van het publiek. Het talent is er, denk ik, wel - maar de ideale voorstelling nog niet.