Zijlstra's vuistregels

Het door Zijlstra opgeworpen probleem (NRC Handelsblad, 11 september) over de ongedefinieerdheid van een kapitaalsdienst is mijns inziens slechts schijn; het gaat niet om een politiek vraagstuk maar om een bedrijfseconomische defnitie.

Op een kapitaalsdienst staan die overheidsuitgaven die voldoen aan twee criteria: - naar hun aard eenmalig - werkzaam gedurende meerdere jaren, zodat de kosten via afschrijving over deze jaren kunnen worden verdeeld.

Ten laste van de lopende rekening komen de jaarlijkse afschrijvingen en de toe te rekenen rente; tezamen met de overige uitgaven dient de lopende rekening te sluiten.

De kapitaalsdienst wordt gefinancierd met leningen die worden afgelost uit de vrijvallende afschrijvingen.

De totale omvang van de staatsschuld wordt bepaald door de historische omvang van de overheidsuitgaven op de kapitaalsdienst en de (gemiddelde) afschrijving daarop.

De functie van de begroting als conjunctuurinstrument kan tot uitdrukking komen in een hoger of lager niveau van de kapitaal- dienstuitgaven.

Het werkelijke probleem is het tot stand brengen van de politieke (en departementale!) bereidheid om zich aan bovenstaande discipline te onderwerpen; het probleem van te hoge collectieve lastendruk en marginaal belastingtarief zou daarmee binnen een generatie zijn opgelost.