Paspoort

In het artikel van redacteur Theo Westerwoudt over de chaos op de Nederlandse Antillen (Weekeditie NRC Handelsblad van 11 augustus) is mij de zinsnede: “de Antillianen en Arubanen behouden hun geliefde Nederlandse paspoort” opgevallen.

Helaas is niet vermeld dat het hier slechts om eenrichtingverkeer gaat. Want Antillianen en Arubanen kunnen met dit geliefde Nederlandse paspoort zonder enige restrictie in Nederland neerstrijken maar andersom is dit geenszins het geval; Nederlanders met precies hetzelfde paspoort kunnen zich beslist niet vrij op Aruba en de Antillen vestigen. Sterker nog, zij worden slechts voor een periode van maximaal negentig dagen op deze eilanden gedoogd.

Dit op zichzelf is al een ergerlijke rechtsongelijkheid, maar de Nederlandse regering heeft hier onlangs nog een schepje bovenop gedaan. Sinds kort is het namelijk voor in Nederland woonachtige buitenlanders mogelijk zich tot Nederlander te laten naturaliseren zonder dat zij daarbij afstand moeten doen van hun oorspronkelijke nationaliteit. Vroeger was dit wel noodzakelijk maar de Nederlandse regering heeft zich, hoe kan het ook anders, grote moeite gegeven de allochtonen in Nederland in hun wensen tegemoet te komen. De naturalisatiewet werd op dit punt aangepast.

Helaas zijn hierbij de rechten en wensen van permanent in het buitenland woonachtige Nederlanders wederom en voor de zoveelste maal genegeerd. De nationaliteitswet (1892 en 1895) werd onberoerd gelaten zodat Nederlanders die zich laten naturaliseren tot staatsburger van het land waar zij woonachtig zijn, hun Nederlandse paspoort nog altijd en met onmiddellijke ingang verliezen. Voor talloze Nederlanders in den vreemde is dit ongetwijfeld een zeer bittere pil, zeker nu voor buitenlanders de mogelijkheid van een dubbele nationaliteit wel geschapen is.