Moderne hommage aan Anna Pavlova; Dansers brengen eigen werk in het Solo-dansproject

Een aantal ervaren dansers wilde wel eens voor zichzelf een choreografie maken en zo hun visie geven op de moderne dans. Deze zomer realiseerden zij een solodans-project in samenwerking met theater Captain Fiddle in Amsterdam. Daar brengen zij vanaf vandaag tot en met 20 september een wisselend programma van steeds vier korte werken.

Theater Captain Fiddle, Kloveniersburgwal 86, Amsterdam, inl. en res. 020-626.0363.

In 1907 danste Anna Pavlova voor het eerst De stervende zwaan. De solodans, van de choreograaf Michel Fokine, maakte van haar een legendarische ballerina. Nog steeds is de droom van iedere danser ooit alleen op het toneel te staan. Die wens gaat nu voor tien mensen in vervulling. Zelfs meer dan dat, want het programma Solodans bevat louter eigen choreografieën. De stijl varieert van pure dans tot multi-disciplinaire stukken. Tevens wordt er in theater Captain Fiddle een expositie ingericht met beeldende kunstwerken van enkele deelnemers en bevriende fotografen.

De choreografen van Solodans komen uit Europa, Noord- en Zuid-Amerika en het Midden-Oosten. Zij kennen elkaar van de dansvakopleiding in Nederland - zoals de Rotterdamse Dansacademie of de School voor Nieuwe Dans Ontwikkeling in Amsterdam -, van de dagelijkse training of optredens bij kleine dansgezelschappen en ad-hoc produkties. In de eigenzinnige wereld van de moderne dans lopen de contacten kriskras door elkaar.

Op het ogenblik is er echter de drang om de krachten te bundelen. In de danssector trekken de subsidiegevers het wurgkoord steeds strakker aan. Voor Solodans schraapten de initiatiefneemster Lucie Moormann en de theaterleiding de benodigde financiën bij elkaar door de steun van enkele stichtingen, fondsen, bedrijven en donateurs.

Artistiek gezien is het project echter ook riskant. De betrokkenen, wier leeftijd rond de dertig ligt, hebben weliswaar een ruime danservaring, maar echt doorgewinterde choreografen zijn er niet bij. Toch zijn the spirits high, wordt mij verzekerd, want er staat druk op de kassa. De gangen van het theater zijn opnieuw gesaust en kaasdoek tempert het tl-licht. Vergenoegd bekijkt de Braziliaan Reginaldo Dutra zijn decor: foto's van Siciliaanse catacomben. De gemummificeerde lijken uit de zeventiende eeuw dragen de hoed nog op de schedel, de jurken spannen zich om de lege borstkas. Het past precies bij zijn op vampiers geïnspireerde solo Dorst.

Eileen Standley komt uit de Verenigde Staten. Bescheiden loopt zij door de ruimte, speurend naar de gunstigste plek voor haar videodansstuk. Fish fish is de titel van haar solo. De Duitse Birgit Albrecht volbrengt met Menschenskind! haar eerste echte choreografie. Daarvoor werkte zij mee aan verschillende produkties van het Bewegingstheater Bewth. Sinds kort studeert zij theaterwetenschap aan de universiteit van Utrecht en hoopt later als dansdramaturge werkzaam te zijn.

Claudia Buser, geboren in Bern, heeft een opleiding moderne dans en mime volbracht. Zij schrikt van de vraag wat voor haar de grens is tussen die twee disciplines. Zo snel kan zij niet antwoorden, maar deelt de gedachte dat die lijn soms wordt overschreden. Haar solo doopte zij Ummanz. De Britse Katrina Brown danste in verschillende produkties van Tamara Huilmand. Haar solo heet By the way. Onze landgenote Marie-Cécile de Bont deed haar ervaring op in Amerika en Duitsland. Zij choreografeert sinds 1988. De "huiskamer-solo' Muis achter de radiator noemt zij “een almost no-budget production”.

Felicia Sanders was zes jaar verbonden aan Werkcentrum Dans en de Rotterdamse Dans Groep. Zij danste onder meer in de technisch veeleisende balletten van Ton Simons en Stephen Petronio. Zij bezweert dat zij bij het maken van de solo Horizontal overview nooit aan beide choreografen heeft gedacht. Desondanks zijn er misschien overeenkomsten te vinden, want ook zij houdt van hoekige bewegingen.

Verder werken er nog twee mannen mee aan het project. De op het eiland Banka geboren Jur Londt Schultz creëerde Du sollst nicht traurig sein, waarin hij herinneringen aan Indonesië heeft verwerkt. De Iraniër Sassan Saghar Yaghmai leerde hier veel van de Japanse choreograaf Shusaku Takeuchi. In zijn solo Pieremard (oude man) wordt de verbondenheid tussen de mens en het object aan de orde gesteld.

Door de inzet van Lucie Moormann is dit solodans-project van de grond gekomen. Zij danste in Frankrijk bij Le Groupe Emile Dubois van Jean-Claude Gallotta. Eerder maakte zij Estafette enigma, een choreografie voor twaalf dansers. Haar solo Le Cygne duurt vijf minuten en wordt iedere avond als eerste werk getoond. Het is een hommage aan Anna Pavlova in moderne stijl.