Winnares van US Open verliest gedurende hele toernooi geen enkele set; Seles jaagt Sanchez schaamrood op kaken

NEW YORK, 14 SEPT. Ze wil de Madonna worden van het tennis, is pas 18 jaar en won afgelopen zaterdag op de US Open al haar zevende Grand-Slamtitel. Op Monica Seles lijken zo langzamerhand geen normale begrippen meer van toepassing. Verraste zij vorig jaar de toeschouwers in het Louis Armstrong Stadium door in haar dankwoord de overwinning mede op te dragen aan Donald Trump ("een trouwe vriend'), dit keer had zij voor haar gehoor weer een nieuwe verrassing in petto. Terwijl haar Spaanse tegenstandster Aranxta Sanchez-Vicario de tijd tijdens de eerste halve finale van de mannen tussen Stefan Edberg en Michael Chang in de kleedkamer had proberen te doden met het eten van een pasta en het luisteren naar een cd'tje, had Seles Time en Newsweek uitgeplozen. “Ik ken denk ik iedere pagina nu zo ongeveer wel uit mijn hoofd”, verwoordde de Joegoslavische de irritatie die het lange wachten op de recordpartij bij de mannen (5.26 uur) bij haar had gewekt.

Maar eenmaal op de baan werd al snel duidelijk dat ieder gekreun dat aan haar mond ontsnapte vrijwel onmiddellijk werd gevolgd door een vernietigende groundstroke waarmee zij haar tegenstandster op bijna beschamende wijze deklasseerde. Seles stond voor de hoofdprijs van 500.000 dollar zaterdag nog anderhalf uur op de baan omdat de overal achteraan dravende Sanchez-Vicario pas bij het zesde match-point definitief met 6-3, 6-3 capituleerde. Maar dat er in het vrouwentoernooi op Flushing Meadow dit jaar nauwelijks sprake is geweest van een gelijkwaardige krachtmeting bewijzen de cijfers van Seles, die het hele toernooi geen set heeft verloren, haar opponenten slechts 20 games toestond en in totaal in zeven partijen slechts zeveneneenhalf uur op de baan stond om het toernooi te winnen. Slechts twee uur langer dan de partij vóór de vrouwenfinale tussen Edberg en Chang duurde.

Alleen Wimbledon ontbreekt nu nog aan de Grand-Slamtitels van Seles, die vorig jaar het gras van Londen liet schieten door een nooit opgehelderde blessure te veinzen en dit jaar in de finale werd verslagen door Steffi Graf. De andere drie Grand-Slamtitels van het jaar zijn - evenals vorig jaar trouwens - voor Seles, die na haar bijna spelenderwijs behaalde titel op de US Open de concurrentie alvast maar waarschuwde voor de toekomst. “Van nu af aan ga ik ook regelmatig meedoen aan de toernooien in het dubbelspel. Want ik ga mijn spel aanpassen en proberen wat vaker naar het net te komen. Het dubbelspel vormt een ideale manier om je volley te verbeteren. Dat is nodig om Wimbledon te winnen.

De toekomst van de in Florida residerende Seles, die op het gebied van de mode, muziek, filmwereld en reclame een breed scala aan activiteiten wil ontplooien, ligt dus voorlopig op de tennisbaan. Daarbuiten staat de familieclan geen enkele invloed toe van buitenstaanders die een gevaar kunnen betekenen voor de gestaag vloeiende stroom van miljoenen dollars. Vader Karolj (een bekroond cartoonist), krijgt niet genoeg van het verhaal dat hij zijn dochter al op zesjarige leeftijd scherpte heeft bijgebracht door haar opdracht te geven haar projectielen te richten op overal op de baan opgestelde Barbie-poppen en Walt Disney-attributen. Haar nors kijkende lievelingsbroer Zoltan ziet er uit als een soort lijfwacht, terwijl moeder Ester in een boekje langs de baan aantekeningen maakt. Monica Seles, die op Flushing Meadow de grens van zes miljoen dollar prijzengeld overschreed, zegt blij te zijn met haar familie. “Want de mensen vergeten dat ik pas achttien jaar ben.”

Slechts één keer heeft Sanchez-Vicario in vier jaar en twaalf partijen van Seles kunnen winnen. “Ik was toen geduldiger en slaagde er één keer in haar regelmatig naar het net te lokken. De enige plaats waar zij zich niet op haar gemak voelt op de tennisbaan”, verklaart Sanchez-Vicario die uitschieter. Niettemin heeft de Spaanse, die uit respect voor haar moeder Vicario aan haar naam heeft toegevoed, een snelle carrière achter de rug. Aanvankelijk zag zij weinig in tennis, de Spaanse bond deed niets aan vrouwelijke junioren, maar omdat haar oudere zuster Maria de top honderd haalde en haar broers Emilio en Xavier furore maakten bij de mannen had Aranxta eigenlijk geen keus en besloot ze in 1986 prof te worden. Gezien het gemiddelde prijzengeld van een miljoen dollar per jaar en haar vijfde plaats op de WTA-ranking was dat geen verkeerde beslissing.