Gevarieerde portretten in de Beurs van Berlage

Een jonge vrouw zit met gebogen hoofd een aardappel te schillen. Af en toe kijkt ze naar de man tegenover haar op een krukje, die haar verwachtingsvol gadeslaat. Het schillen gaat over in kerven en langzaamaan ontstaat onder haar handen een hoofdje dat lijkt op het profiel van de man. Als ze tevreden is, legt kunstenares Amie Wonderschön de aardappel op een bord, bedekt het met plastic folie en krijgt twintig gulden van haar klant.

Het aardappelhoofdje is slechts een van de vele, meest onwaarschijnlijke vormen waarin je dit weekeinde in de Amsterdamse Beurs van Berlage jezelf kon laten vereeuwigen. Ruim dertig kunstenaars vervaardigden portretten variërend van een afdruk van je voet tot jezelf als Christus. Maar ook het klassieke olieverfportret was vertegenwoordigd, onder andere door leden van de - onlangs uit elkaar gevallen - schildersgroep After Nature.

De driedaagse beurs A Propos Portret, die dit jaar voor de tweede keer werd georganiseerd, is een idee van kunsthistoricus Gert Meijerink. Hij vindt dat kunst moet doordringen tot brede lagen van de bevolking. “Met deze beurs trekken we niet alleen vakpubliek, maar vooral ook mensen die niets van kunst weten”, merkt hij op. “Ze zien hier kunstenaars aan het werk en kunnen voor extreem lage prijzen, maximaal 250 gulden, hun eigen portret kopen.”

De beurs lijkt toch vooral kijkers en beduidend minder kopers te trekken. Cartoonist Jos Collignon heeft na anderhalve dag nog geen tekening verkocht. “Doe mijn prijs maar met honderd gulden omlaag”, roept hij Meijerink toe. Collignon hoopt op lelijke mensen. “Liefst met rare neuzen en een onderkin. Mooie vrouwen vind ik vreselijk om te tekenen.” Hoewel hij niets heeft verkocht, is hij best tevreden. “Nu hoor ik eens wat de mensen vinden van mijn portretten. Normaal zit ik ook maar in mijn werkkamertje.”

Meijerink heeft kunstenaars uit de meest uiteenlopende disciplines bijeengebracht. “In het dagelijks leven zit de bakker tenslotte ook naast de juwelier.” Fotograaf Steye Raviez portretteert je terwijl je zwetend gewichten heft, videokunstenaars leggen je identiteit vast in "bits en bites' zodat een "digitale tronie' ontstaat en Frans Walon schildert je op een straatklinker.

Walon, die tot voor kort op de kermis werkte, is drie straatstenen à raison van 200 gulden kwijtgeraakt. Aan de achterkant van de klinkers boort hij twee gaten om het portret op te hangen. “Maar je kunt het natuurlijk ook op de schoorsteenmantel zetten.” De portretten-beurs is wat hem betreft geslaagd. “Gewoonlijk moet ik mijn klanten van de straat slepen, nu komen ze naar me toe. En ik ontmoet hier ook eens collega-kunstenaars.” Maar het leukst van de beurs vindt hij toch het opbouwen en afbreken van de stands. “Net als op de kermis, weet je wel.”