Geen overbodige luxe

Vakantiebelevenissen (2) De herfst is in aantocht, de vakanties zijn achter de rug. Deze week de tweede en laatste aflevering vakantieherinneringen. Aan de grens, in de trein en in het Franse hotel leeft Europa. Europa, in de zomer van 1992.

Ons hotel aan de Franse Rivièra behoort tot een Spaanse keten; het personeel is multi-Europees. De directeur is Italiaans, de barkeeper Engels, de kok Zweeds, de obers overwegend Duits en onder de receptionistes is Nederland vertegenwoordigd. Een voorproefje dus van de Europese eenwording. Er waait de geest van Louis de Funès. De hoofdrolspelers voor een film zijn er, een regisseur is niet nodig.

De barkeeper is nog te herkennen aan zijn zeven jaar oude snookervest, maar het overige personeel draagt geen uniform. Zo kon het gebeuren dat ik de eerste dag een bestelling plaatste bij iemand die een gast bleek te zijn. In de eetzaal kun je alleen terecht met vouchers waar je bij de receptie om moet vragen. Niet dat je daarmee kan gaan zitten waar je wilt. Voor de tafels met uitzicht op het zwembad zijn weer andere vouchers nodig. Dat heeft te maken met de prijs van de kamers.

Centraal in de eetzaal staan een personal computer en een printer, waar het voltallige personeel onophoudelijk gebruik van maakt. Bij minder dan twintig gasten overheersen de geluiden van de technologie het tafelgesprek. Dat heeft ook een voordeel: de achtergrondmuziek is niet meer te horen. Een menukaart, of wat à la carte te verkrijgen is, ontbreekt in elke gedrukte vorm. In plaats daarvan komt de ober in een mengvorm van Esperanto uitleggen dat we die avond keuze hebben uit één soort vis en één soort vlees. Zijn opmerking dat we de gerechten erbij ook onderling kunnen verwisselen, biedt weinig troost. Na een actieve dag heeft een mens meer nodig dan een portie die nog kleiner is dan wat ooit doorging voor nouvelle cuisine. Des te groter het verlangen naar een goed ontbijt!

De eet-, PC-zaal blijkt ook ontbijtzaal. Weinig verschil op het eerste gezicht, maar voor het ontbijt is een andere kleur voucher nodig. Eerst weer naar de receptie dus, waar de bonnen niet uit voorraad worden verstrekt, maar per dag. Als kinderen van deze tijd zijn we gewend aan het ontbijtbuffet, lees self-service. Het is dan handig als alle benodigdheden iedere dag in logische volgorde op dezelfde plaats liggen. Maar van alles is te weinig - als het er al is - en het bestelde ei van zes minuten blijft iedere ochtend bij drie minuten steken. Eén ding kan de Française die er toezicht houdt, ook niet helpen. De voortdurende waterval achter de muur naast ons tafeltje wordt veroorzaakt door het leeglopende bad en de doorgetrokken wc van de gasten uit de kamers 120 tot en met 128. Bon appetit.

De kamers waren hoopvol ingericht, maar gaandeweg kwamen ook daar de gebreken aan het licht. De beddelakens verspreidden een verdachte geur van de voorganger, er hing één handdoek, het gebruik van de airco werkte averechts en de plafondtegels waren met een pink op te lichten, waardoor een indrukwekkend buizensysteem tevoorschijn kwam.

Er zijn partners die gescheiden vliegen. In geval van een ongeluk blijft er dan nog één over voor de achterban. Volgens die gedachte beslisten wij vanaf de derde dag om beurten het eten voor te proeven. Geen overbodige luxe, nadat we de vorige avond de veel te zoute aardappels hadden teruggestuurd en deze even later nog zouter opnieuw kregen opgediend. De kok kwam daarop in hoogst eigen persoon een aardappeltje meeprikken. “Das kann doch nicht sein”, zei hij in het Zweeds. Hij droeg een schort met de tekst "Hotel le Canard'. Waarschijnlijk van het vorige hotel waar hij gewerkt had. Zijn Noorse vrouw liep dagelijks kilometers nerveus heen en weer door het hotel, iedere meter gevolgd door een verkeerd hondje.

We hebben niet één keer naar de manager gevraagd. Waarschijnlijk hadden we dan te maken gekregen met de leerling-kok. Alle personeelsleden wekten de indruk multi-inzetbare uitzendkrachten te zijn of aankomende stagiaires van de hotelschool. Kenmerken die niet voldoende zijn om het hotel in aanmerking te laten komen voor twee sterren. Hotel Playa Maxime is bijna een jaar geleden geopend en als vier-sterrenhotel begonnen. Op de brochure staat met kleine lettertjes achter de sterren "En course de classement'. Dat betekent dat inspecteurs na het eerste jaar van bestaan zullen bepalen hoeveel sterren het hotel werkelijk toekomt. Misschien hebben wij de fout gemaakt dat onderzoek niet eerst af te wachten. In ons reisboek hebben we op voorhand de naam Playa Maxime al veranderd in Playa Minime.

    • Jan Ebbinge