Echt kwartet met gitaar en saxofoon

Concert: het European Quartet van saxofonist Dick de Graaf en gitarist Serge Lazarevitch met Marco Micheli (contrabas) en Michael Baird (slagwerk).

Gehoord: 11/9 BIMhuis, Amsterdam

Verder te horen: vanavond RASA, Utrecht, 15/9 Dizzy, Rotterdam.

Kwartetten met in de frontlijn saxofoon en gitaar ziet men niet veel. Blazers zoeken meestal een andere blazer, een electrische gitarist speelt vaak liever met een collega- gitarist of een toetsenbespeler. Bij het begin van het concert van het European Quartet, gisteren in het BIMhuis, leek het er op dat de combinatie gitaar-saxofoon inderdaad een onmogelijke is. In Bya, een compositie van pianist Thelonious Monk, gebeurde er van alles maar weinig goeds.

In Fancy Nancy, een stuk op de accoorden van Sweet Georgia Brown, werd het nog erger. Terwijl de voeten van de Franse gitarist Serge Lazarevitch jachtig van pedaal naar pedaal vlogen, leek saxofonist Dick de Graaf langzaam weg te zakken in een moeras van accoorden. De ritme-sectie deed weinig om het gemodder te doen vergeten, ook daar was het pompen of verzuipen.

Maar ineens, in Kanhadar, een eigen compositie van de gitarist, vormden de vier werkende mannen een echt kwartet. Tussen de noten kwam veel meer ruimte, Lazarevitch kwam tot rust, De Graaf kreeg greep op zijn toon, drummer Michael Baird en de Italiaanse contrabassist Marco Micheli vonden elkaar in ontspannen swing. En nadat in Echo Song, een helder stuk van Baird, het hogere spelpeil geconsolideerd was, was de crisis voorgoed voorbij. Ook zogenaamde 'bijzaken' trokken daarna de aandacht, hoe fraai de drummer zijn vellen had gestemd, hoe helder de saxofonist zijn sopraan had versterkt, dat gitarist Lazarevitsch ook heel spaarzaam kan spelen. En rond middernacht is wel duidelijk wat dit European Quartet bij de aanvang frustreerde: niet de combinatie gitaar-saxofoon maar de (on)mogelijkheid om vaker samen te spelen.

    • Frans van Leeuwen