B.H.

"Waar moet je in Beverly Hills wonen?'' vroeg ze retorisch. ""In het noorden en het westen dus.'' Ze wees om zich heen en naar de driesprong die aan de punt van de tuin zichtbaar was. ""Dit is de meest noordwestelijke punt van Beverly Hills, en daar'', ze duidde naar de overkant van de weg, ""daar is het weer gemeente Los Angeles.''

De oude Franse chef droeg inmiddels een mooie aardbeientaart naar buiten en zette hem naast het vernuftig gedecoreerde kaasplateau en de fles champers in de met veel ijs gevulde bucket. Het voordeel van Amerika is dat je overal ijsmachines hebt: in de gangen van de goedkope hotels, en bij iedereen thuis. Je hebt ze zelfs op de boot, maar ik hoorde dat de whisky lauw was op de speedboat van een Nederlandse tycoon. De ijsmachine bleek niet aan te staan, ""want die vréét stroom''. En daar hebben ze in Amerika nog nooit van gehoord, van stroom vreten. Wel zag ik in een restaurant dat men de cliëntèle verzocht zelf om water te vragen, dat glas ijswater dat vroeger als vanzelfsprekend werd gebracht, voordat je bestelde, zoals de ober in Europa wel eens een asbak brengt. In de uitleg stond dat elk glas water, ook als het niet gebruikt wordt, vijf glazen water kost om het weer af te wassen, dus zes glazen totaal. Nogal een flinke energieverspilling.

""Het wonen in Beverley Hills heeft veel voordelen'', legde ze ons uit. ""Als je de politie belt zijn ze er binnen twee minuten, terwijl de LAPD er zeker een kwartier over doet. (De Nederlandse producent van Cops vertelde dat hij in vijftig steden had gefilmd, waaronder in Rusland vóór de omwenteling, maar dat hij geweigerd had met de Los Angeles Police Department in zee te gaan. ""Gestapo'', zei hij. ""Een vreselijk corrupte bende.'')

""In Beverly Hills kun je als burger nog invloed uitoefenen op het gezag. In Los Angeles niet meer.'' Het huis was op en top bewaakt, zoals eigenlijk elk huis in B.H. Overal staan de schildjes in de oprijlanen, te beginnen met het bordje ""Beware of Dog'' en eindigend in het bordje ""Armoured Response''. In het laatste geval moet je niet eens aan het hek rámmelen.

Naast ons, in de tuin van de buren, keken we ook recht in een soort kennel, waar twee gevaarlijke Duitse herders bezig waren een gat onder het hoge scheidingshek te graven. Mevrouw had binnen, op de verschillende televisietoestellen in huis, een constant beeld van de voordeur (kanaal 63), het tuinhek (kanaal 64) en de oprijlaan (kanaal 65). ""It kills me'', zegt ze, als ze eindelijk de televisie heeft kunnen aanzetten. Keer op keer merk ik dat rijke mensen (ik schat dit echtpaar op 200 miljoen dollar) de meest knullige geluidsinstallatie en televisie/video hebben. In de onmetelijke kastelen van Engeland en Frankrijk ontwaar je nog de oude Philips platenspelertjes en die ouderwetse radio die net na de radiodistributie kwam. Met zo'n groen oog. Ook hier weer een kleine, verouderde beeldbuis en een video met te weinig kanalen. ""Gerard'', zei Brad (ik verander de namen om herkenning te voorkomen), ""Gerard, could you have a look if de VCR is on?''

""I can discern two green lights, Brad'', zei ik, ""maar wat ze betekenen weet ik niet, het kunnen ook enen zijn.'' Brad, naar zijn zeggen de godfather van de Movie-of-the-Week, in een studeerkamer waarin de wand niet met boeken, maar met video's was bedekt, hoofd van een grote televisie-produktiemaatschappij, personality-of-the-year, de eerste die Amerikaanse series in Rusland verkocht en films produceerde in Moskou, kreeg slechts met moeite het bandje aan de praat.

Er werkt veel niet, zo merkte ik de volgende ochtend. Ik mocht met de limousine mee, naar Rodeo Drive, en ik liep voorop, het tuinhek uit, of uit, ik draaide aan de knop, maar de knop draaide niet mee. De vrouw des huizes, achterin de rij, riep dat ik moest draaien aan de knop. ""Dat doe ik, Rose'', riep ik terug, ""maar het is op slot.''

""Probeer je hand door het hek te steken en te bellen'', kreeg ik van achteren door. Ik wurmde mijn hand tussen de spijlen, bereikte de bel en kreeg een keukenhulp aan de intercom. ""What you want?''

""Open the goddamn'd gate'', gilde Rose uit de achterban. En dat hielp. Er klonk een droge tik en de knop draaide. ""Hé,'' merkte ik op, ""jullie oprijlaan staat open.'' De keukenhulp had ook het grote hek geopend en werd nu ontslagen door Rose.

Toen ik naast de nieuwe chauffeur zat - de oude Franse chef van gisteren, die inviel voor de ontslagen chauffeur van vorige week - zetten we koers naar het winkelgebied. Voorin kun je goed naar buiten kijken, want daar zijn de ramen niet zwart, zoals achterin, dat zou te gevaarlijk worden.

""Activate the telephone, will you, Gerard'', beval Rose van de achterbank, ongeveer vijf meter achter me, over de twee televisieschermen die haar op de hoogte houden. Ik pakte de telefoon en bekeek de toetsen. ""Which figures do I press, Rose?'' Rose was net in gesprek op een van de twee andere telefoons. ""He knows'', riep ze, op de bestuurder wijzend, maar deze fluisterde dat hij het niet wist. Ik drukte maar wat in, maar het hielp niet. Ondertussen leunde de Franse chef naar me over en fluisterde met een zwaar Lyonais accent: ""Were are we koing?'' Ik stuurde de vraag door naar achteren, maar Rose had het te druk. ""He knows'', knalde het weer naar voren. We reden nog maar een eindje. Het voordeel was dat Rose haast niet kon zien waar we waren, dus we konden het langzaamaan doen.

""Which route, Rose?'' opperde ik. ""Twice right.'' Met moeite kreeg ik het straatnummer nog uit haar en opgelucht zette de chef de auto neer, meteen alweer bang voor de agenten. Met ""that's how the cookie crumbles'', probeerde ik hem nog op te beuren, maar daar was hij te oud en te Frans voor.

(Over koekies gesproken: gisteravond zei ik tegen Ben Hulsman, na de eerste try-out van De Thuiskomst van Pinter in Haarlem, dat ik het zo'n goede en onverwachte rol van hem vond. ""Je mond zal koekies eten'', zei hij - en dat was de tweede keer in mijn leven dat ik iemand die uitdrukking hoorde gebruiken. De eerste keer was toen ik de Jiddische directeur Trompetter van Induna in Uden complimenteerde dat hij in luttele jaren een bedrijf in Brabant had opgebouwd en dat de pastoor tegen de moeders van schoolverlatende dochters zei dat ze het beste bij Trompetter konden gaan werken, op de BH-fabriek. ""Je mond zal koekies eten.'')

""Laat hij maar wat rondjes gaan rijden als hij hier niet mag staan'', zei Rose kordaat. ""Hoe laat moet ik terug zijn?'' fluisterde de Franse kok tegen me. Ik vroeg het Rose. ""He knows'', zei ze en stapte de kapper binnen. Dat is het mooie van Amerika. Iedereen weet het antwoord al.